อน ยิ่งไปกว่านั้นแม่นมยังบอกว่าองค์ชายสิบดื่มน้ำแร่นี้มาตั้งแต่ยังแบเบาะ แม้แต่แม่นมยังต้องดื่มน้ำแร่นี้ครั้นเมื่อตอนที่ให้น้ำนมแก่องค์ชายเพคะ”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง คนเป็นบิดามารดาย่อมต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก พระสนมเสียนเฟยอยากมอบสิ่งดีที่สุดให้แก่องค์ชาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนใช้ประโยชน์จากมัน
ทว่าปัญหาได้เกิดขึ้นแล้ว ทั้งที่น้ำเค็มขนาดนี้ แต่เพราะเหตุใดแม่นมและซูหลานจึงไม่รู้สึก?
“ซูหลาน เจ้าจงอ้าปากแลบลิ้นให้ข้าดู”
ขณะพูด หลินเมิ้งหยาเริ่มตรวจสอบลิ้นของซูหลาน
ผลปรากฏว่าลิ้นของนางมีจุดกลมสีแดงเล็กๆ แซมอยู่
แม้จะเตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้ว แต่ซูหลานกลับรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเพราะคิดว่าตนเองป่วยเป็นโรคร้ายแรง
แม้ขอบตาจะเปียกชื้น แต่ถึงกระนั้นก็ไร้ซึ่งความรู้สึกหวาดกลัว บางทีอาจเพราะในสายตาของทาสรับใช้อย่างพวกนาง ความเป็นความตายหาใช่เรื่องสำคัญไม่
“อย่าตื่นตระหนกไป ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่ลิ้นของเจ้าจะชาและรับรสไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น ปกติเจ้าและแม่นมมิได้กินอาหารมากมายนัก ดังนั้นจึงไม่เกิดผลกระทบร้ายแรงต่อร่างกาย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยปลอบซูหลาน นางมั่นใจแล้วว่ามีคนต้องการปองร้ายหลงอิงฮวา แต่เพราะน้ำถูกส่งมาจากพระสนมเสียนเฟย เช่นนั้นปัญหาจึงอยู่ที่การจัดเก็บ
“พวกเจ้าอย่าได้เอะอะเรื่องนี้ หากมีใครถามให้บอกว่าองค์ชายสิบประชวรเพราะเล่นมากจนเกินไป ซูหลานและแม่นมต้องเฝ้าเรือนให้ดี ห
