ยังตรวจสอบเสื้อผ้าของเขาเองกับมือ เช่นนั้นปัญหาอยู่ที่ใดกัน?
จริงสิ แม่นมบอกว่าวันนี้เจ้าหนูดื่มน้ำเข้าไปมาก เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงมีอาการขาดน้ำได้เล่า?
ครุ่นคิดทบทวนอีกรอบ หลินเมิ้งหยารีบสั่งให้ซูหลานนำน้ำที่องค์ชายสิบดื่มมาให้นาง
เพียงดื่มเข้าไปอึกเดียว หลินเมิ้งหยารีบคายทิ้งทันที
ป๋ายซูเองก็รีบหยิบน้ำขึ้นดื่ม ก่อนที่ทั้งสองจะสบตากัน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
“เหตุใดพวกเจ้าจึงให้องค์ชายสิบดื่มน้ำเค็มขนาดนี้เข้าไป? เพราะอย่างนี้องค์ชายจึงประชวรอย่างไรเล่า”
ป๋ายซูรีบสาดน้ำลงบนโต๊ะ สีหน้าของซูหลานตื่นตระหนก นางรีบหยิบน้ำมาดื่ม แต่นางกลับไม่มีท่าทางเหมือนหลินเมิ้งหยาและป๋ายซู ซ้ำยังหันไปมองพวกนางด้วยความสงสัย
“เค็ม? นี่เป็นน้ำเปล่าไร้รสชาติมิใช่หรือ?”
ซูหลานไม่มีความจำเป็นต้องโกหกหลินเมิ้งหยา แต่ประสาทการรับรสของหลินเมิ้งหยากับป๋ายซูไม่มีทางผิดเพี้ยน หลินเมิ้งหยาเข้าใจในทันทีว่าจะต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น
“เหตุใดองค์ชายสิบจึงมิได้ดื่มน้ำเหมือนกันกับพวกเรา? ใครเป็นคนส่งน้ำเหล่านี้มา?”
ร่างกายของเด็กแตกต่างจากผู้ใหญ่ หากดื่มน้ำเค็มจัดขนาดนี้เข้าไปก็เตรียมตัวกลายเป็นมัมมี่ได้เลย โชคดีที่นางไหวตัวทัน ไม่ว่าใครก็คงคิดไม่ถึงว่าสาเหตุการประชวรขององค์ชายจะมาจากเกลือในน้ำ
“ทูลพระชายา น้ำเหล่านี้เป็นน้ำแร่จากภูเขาที่พระสนมเสียนเฟยส่งมาเพคะ หนู่ปี้และแม่นมตรวจสอบแล้ว ไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาดอย่างแน่น
