าง นับวันสาวใช้ที่เคยเย็นชาของนางก็ยิ่งทะลึ่งทะเล้นมากขึ้น
“ข้าไม่ได้คิดถึงท่านอ๋องเสียหน่อย แต่เพราะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ข้าก็เลย….”
มองดูนายหญิงที่กำลังหาข้ออ้าง ป๋ายซูทนไม่ไหวจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
หลินเมิ้งหยารู้สึกขุ่นเคืองใจเล็กน้อยจึงยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของป๋ายซู
นางมิได้คิดถึงเพียงแค่หลงเทียนอวี้เสียหน่อย ยังมีเสี่ยวอวี้ที่กลับไปยังบ่านเมืองของตนเองอีก หรือแม้แต่คนที่ยังติดค้างคำอธิบายกับนางอย่างชิงหูด้วย
จากคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ทว่าตอนนี้นางกลับกุมชะตาชีวิตของผู้คนมากมายเอาไว้ บางทีชีวิตของนางอาจเป็นของโลกใบนี้แต่แรกแล้วก็ได้
หลังจากยุ่งวุ่นวายตลอดคืน หลินเมิ้งหยานอนหลับพักผ่อนตลอดช่วงเช้าเพื่อชดเชยเวลานอนที่เสียไป
เมื่อตื่นขึ้นจึงไปดูอาการของอิงฮวา หลังจากมั่นใจว่าเด็กน้อยอาการทรงตัวแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงพาป๋ายซูไปยังสำนักหมอหลวง
นางลืมสัญญาที่ทำไว้กับชิวอวี้จนหมดสิ้น แต่คนฉลาดอย่างเขาคงไม่ได้โง่จนถึงกับนั่งรอนางตลอดทั้งคืนหรอกกระมัง
