ากำลังเผชิญหน้ากับความผิดปกติและปัญหาอยู่ในวัง ทางฝั่งของจวนอวี้เองก็กำลังโดนพายุลูกใหม่ถาโถม
รุ่งสาง ขณะที่หลงเทียนอวี้กำลังจะออกจากจวน น้าจิ้งเยว่พลันมาเชิญเขาเสด็จไปยังตำหนักหยาเสวียน
มองร่างซูบผอมตรงหน้า หลงเทียนอวี้รู้สึกสงสัยเล็กน้อย
เหมือน…เหมือนมากเหลือเกิน เขารู้สึกว่าน้าจิ้งเยว่คล้ายกับน้าจิ่นเยว่ที่ตายจากไปแล้วมากจริงๆ
หรือเพราะพวกนางอยู่ด้วยกันมานาน ดังนั้นจึงมีความคล้ายกัน?
นับตั้งแต่วันที่หลินเมิ้งหยาถูกขังอยู่ในวังหลวง เขามักรู้สึกเสมอว่าบรรยากาศในจวนอวี้เย็นยะเยือกไร้ซึ่งความอบอุ่นเหมือนแต่ก่อน
ราวกับว่าจวนแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งหัวใจของเขาเองก็ว่างเปล่า
“ท่านน้า หมู่เฟยเชิญข้าไปด้วยเหตุใดหรือ?”
คำว่าท่านน้าอันแสนอ่อนโยนที่เปล่งออกมาทำให้ร่างกายของจิ้งเยว่สั่นไหวเล็กน้อย
หันหน้ามามอง ก้มหน้าลง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเคารพนับถือ
“ท่านอ๋องไปดูก็จะรู้เองเพคะ เพียงแต่….หนู่ปี้ขอพูดมากสักหน่อย ถึงอย่างไรเหนียงเหนียงก็เป็นมารดาแท้ๆ ของพระองค์ เรื่องบางเรื่องท่านอ๋องก็ควรทำตามพระประสงค์ของเหนียงเหนียงจะเป็นการดีที่สุดนะเพคะ”
เสียงแหบแห้งถูกเปล่งออกมา หลงเทียนอวี้ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้เลยแม้แต่น้อย
