รอบด้านทั้งสี่ทิศไร้ซึ่งผู้คน เจินจูแอบเดินเข้าไปหยิบตุ๊กตารูปคนจากใต้ที่นอนขึ้นมา จ้องตุ๊กตาตัวนั้นเขม็ง แววตาเผยให้เห็นความเกลียดชัง
ควานมือเข้าไปใต้หมอน หยิบเข็มเย็บผ้าเล่มยาวออกมา ก่อนจะออกแรงทิ่มแทงไปยังบริเวณศีรษะและหน้าอกของตุ๊กตาตัวนั้นพลางพ่นวาจาหยาบคายน่าขยะแขยง
“ตายซะนังแพศยา! เจ้าต้องตาย! ตาย! ข้าจะแทงเจ้าให้ตาย!”
ภายในห้องอันแสนมืดมิด ท่าทางของเจินจูบ้าคลั่งเสียสติ
“เจินจู หมอนขององค์ชายสิบ…เจินจู เจ้าทำอะไรอยู่?”
เสียงของหมาหน่าวดังขึ้นมาจากทางด้านนอก เจินจูซ่อนไม่ทัน ตุ๊กตาที่ถืออยู่ในมือร่วงหล่นลงพื้นหน้าประตู
“คืนให้ข้า! เอามันคืนมาให้ข้า!”
เจินจูแสดงสีหน้าตื่นตระหนก หมาหน่าวไม่ปล่อยของในมือไปง่ายๆ พลิกตัวตุ๊กตา ก่อนจะได้เห็นชื่อสามพยางค์ที่ถูกปักบนนั้น
“นี่เจ้าทำตุ๊กตาสาปแช่งอย่างนั้นหรือ? แล้วยังเป็นชื่อของพระชายาอีก เจ้าไม่อยากมีลมหายใจแล้วหรืออย่างไร?”
ในเมื่อถูกหมาหน่าวจับได้แล้ว เจินจูจึงเลิกแสดงท่าทางกระวนกระวาย
แย่งตุ๊กตาในมือของหมาหน่าวกลับมาก่อนจะซุกไว้ใต้ที่นอน
“ตายหรือไม่ตายมันแตกต่างกันอย่างไรเล่า? ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็ไม่มีสิทธิ์เลือก ตายเสียได้ก็ดี”
หมาหน่าวผงะ เอื้อมมือไปจับแขนของเจินจู
“เจินจู เจ้าอย่าได้เอ่ยเช่นนี้ หากถูกจับได้ เจ้าจะต้องถูกโทษประหารเก้าชั่วโคตร เจ้ายังมีพี่น้องอยู่มิใช่หรือ? อีกไม่กี่ปีพวกเราก็สามารถกลับออกไปอยู่บ้านได้แล้ว เหตุใ
