ดเจ้าต้องทำเรื่องโง่ๆ นี่ด้วยเล่า? แม้วันนั้นพระชายาจะทำเรื่องเกินควรกับเจ้าไปบ้าง แต่…แต่ต่อมาเจ้าก็บอกว่าร่างกายของเจ้ามิได้ผิดปกติอันใดมิใช่หรือ?”
อยู่ๆ ความโศกเศร้าพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจินจู หมาหน่าวที่กำลังมองดูรู้สึกสงสารจึงเข้าไปประคองนางนั่งลงบนเตียง
“ไม่มีแล้ว หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว หมาหน่าว ข้ามิอาจออกจากวังหลวงได้อีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีที่ไหนให้ข้าไปอีก เจ้ารู้หรือไม่ ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว”
หยดน้ำตารินไหลจากดวงตาของเจินจู หมาหน่าวมิรู้ว่าควรพูดปลอบใจนางเช่นไร นับตั้งแต่วันที่เข้ามาถวายการรับใช้ในวังหลวง พวกนางประคับประคองกันดั่งพี่น้องเสมอมา
การใช้ชีวิตในวังหลวงมิใช่เรื่องง่าย หากมิใช่เพราะพวกนางช่วยเหลือดูแลซึ่งกันและกัน เกรงว่าพวกนางคงมิอาจยืนหยัดมาจนถึงทุกวันนี้ได้
“เจินจู เจ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรจงเล่าให้ข้าฟังเถิด”
หมาหน่าวและเจินจูต่างพากันร้องไห้ ชะตาชีวิตของพวกนางขื่นขมยิ่งนัก มิเช่นนั้นคงไม่ถูกคนที่บ้านส่งตัวเข้าวัง
“ข้า…หมาหน่าว หากเจ้าเป็นพี่น้องกับข้า เช่นนั้นช่วยข้าเก็บความลับเรื่องนี้ได้หรือไม่?”
เจินจูเอ่ยขอร้องทั้งเสียงสะอื้น หมาหน่าวรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก
“แต่…แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าว่านอกจากตุ๊กตาตัวนี้แล้ว เจ้าจะไม่ทำอะไรลับหลังพระชายาอีก เจ้าเองก็รู้ว่าพระชายาหาใช่คนธรรมดาอย่างเช่นพวกเรา หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เช่นนั้นหัวของพ
