วกเราคงหลุดออกจากบ่าอย่างแน่นอน”
เจินจูขบริมฝีปากแน่น หลังจากหมาหน่าวเอ่ยขอร้องนางอยู่หลายครั้ง นางจึงพยักหน้าตอบตกลง
เมื่อเห็นเจินจูกลับมามีท่าทางปกติแล้ว หมาหน่าวเองก็สบายใจ นางยื่นมือเข้าไปช่วยเช็ดน้ำตา หลังจากปลอบโยนนางแล้ว ทั้งสองจึงกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
โชคดีที่ห้องของพวกนางอยู่ด้านข้าง ดังนั้นจึงมิได้ดึงดูดความสนใจของหลินเมิ้งหยา
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยากำลังต้อนรับใครคนหนึ่ง
“หนู่ปี้นามว่าซูหลาน ขอถวายพระพรพระชายา ขอให้พระชายามีอายุยืนหมื่นปี”
หลินเมิ้งหยาสำรวจสาวใช้ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ อายุของนางราวสิบแปดสิบเก้าปี รูปร่างไม่สูงมาก ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่อิ่มเอิบ ทว่าท่าทางกลับสงบนิ่งเป็นผู้ใหญ่
เข้าไปยืนตรงหน้านางพร้อมทั้งแย้มยิ้มและเอ่ยต้อนรับด้วยตนเอง
“ลุกขึ้นเถิด เจ้าอายุเท่าไหร่? เมื่อก่อนทำหน้าที่อะไร?”
นางในคนนี้คือคนที่ผู้อาวุโสอวี้ส่งมาให้ ดังนั้นนางจึงมีความน่าเชื่อถือ แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ถามคำถามพอเป็นพิธี
“ทูลพระชายา แต่ก่อนหนู่ปี้ทำหน้าที่ดูแลต้นไม้ในวังหลวง หนู่ปี้ยังไม่มีวาสนารับใช้เหนียงเหนียงหรือเจ้านายคนไหนเลยเพคะ”
รู้จักรุกรู้จักรับ น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล หลินเมิ้งหยารู้สึกพอใจยิ่งนัก
“ดี ต่อจากนี้ไปเจ้าจงอยู่รับใช้ข้าที่นี่เถิด ข้าหาใช่คนเรื่องมาก ขอเพียงข้าสั่งและเจ้าทำตามได้ก็เพียงพอ นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้าเพื่อแสดงน้ำใจที่ได้พบกั
