เพียงได้ยินว่าได้เล่น ดวงตาของอิงฮวาพลันเปล่งประกาย
หากเทียบตามช่วงวัยของเขา การเล่นสนุกเป็นเรื่องหฤหรรษ์ที่สุดแล้ว
หลินเมิ้งหยาพยายามแสดงท่าทางอ่อนโยนเพื่อมิให้เด็กน้อยจับสังเกตได้
“เช่นนั้นพวกเรามาเริ่มกันเลยเถิด เจ้าช่วยข้าชี้ทางไปยังตำหนักของหมู่เฟยดีหรือไม่?”
อิงฮวาผงกศีรษะลง สายตามุ่งมั่นอยากเอาชนะ
เป็นเด็กฉลาดยิ่งนัก หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองทั่วทั้งบริเวณ ก่อนจะส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ป๋ายซู จากนั้นจึงเดินออกจากมุมอับที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าเด็กทุกคนล้วนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ขอถามหน่อยว่าจะมีแม่คนไหนรั้งตัวแม่นมของลูกตนเองไว้ในยามวิกาลเช่นนี้บ้าง?
นางครุ่นคิด คนเป็นแม่ต้องเจ็บปวดใจมากอย่างแน่นอน โดยเฉพาะอิงฮวาซึ่งอยู่ในวัยกำลังซนเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ประตูทั้งสามแห่งล้วนไร้เงาคน ทั้งหมดนี้ล้วนผิดปกติ!
ในที่สุดก็เดินทางมาถึงประตูสุดท้าย ที่นี่มีเงาคนอยู่บ้างประปราย
สัญชาตญาณของหลินเมิ้งหยาถูกต้องแล้ว องค์ชายในวัยเยาว์จำนวนไม่น้อยต้องตายไปโดยมิทราบสาเหตุ ฉะนั้นในเมื่อนางอยู่ที่นี่ นางมิอาจปล่อยให้อิงฮวาแบกรับชะตากรรมเช่นนั้นได้
บริเวณนี้มีคนเดินผ่านไปมาท่าทางรีบร้อน ไม่เหมือนกำลังหาคนเลยแม้แต่น้อย อิงฮวายังคงอยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา นิ้วของเขาชี้ไปทางนั้น
บางทีอาจเพราะที่นี่อยู่ใกล้กับตำหนักชิงของหมู่เฟย หนูน้อยจึงมีท่าทางอารมณ์ดี เหตุเพราะเขาใกล้จะช
