นะแล้วนี่นา
อยู่ๆ อิงฮวาก็รีบชี้มือชี้ไม้ไปทางประตูตำหนัก
หลินเมิ้งหยาและป๋ายซูเดินไปถึงหน้าประตูตำหนักเพื่อมองดู ตำหนักหย่งเหอ
ดูเหมือนหมู่เฟยของเด็กคนนี้จะเป็นคนมีอำนาจ
เหตุเพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลากลางคืน ประตูทุกบานจึงถูกปิดสนิท ป๋ายซูเดินไปเคาะประตู ไม่นานก็มีคนเปิดประตูออก
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่งดงามโผล่ออกมาให้เห็น แต่เมื่อนางได้เห็นอิงฮวาซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
“นายน้อยของข้า ท่านหายไปไหนมา หนู่ปี้ตามหาท่านไม่เจอเลย หากท่านหายไป เหนียงเหนียงจะต้องถลกหนังหนู่ปี้ออกมาอย่างแน่นอน”
เมื่อกลับมาถึงตำหนักของหมู่เฟยอย่างปลอดภัย อิงฮวาแสดงท่าทางมีความสุขสนุกสนาน
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ โชคดีที่มาถึงที่นี่อย่างปลอดภัย
ท่าทีของอิงฮวาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้านางใน เขามิได้มีท่าทางขี้เล่นเหมือนตอนอยู่กับหลินเมิ้งหยา แต่กลับเคร่งขรึมหยิ่งผยองขึ้นมา
ยื่นลูกตะกร้อใส่มือหลินเมิ้งหยา มือเล็กยกขึ้นไพล่หลัง ก่อนจะชำเลืองมองนางในคนนั้น
“พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทุกครั้งที่เปิ่นฮวงจื่อหายไปแต่กลับไม่มีใครหาเจอ เอาล่ะ ข้าจะไปหาหมู่เฟย พี่สะใภ้สาม เอาไว้วันหน้าพวกเราค่อยมาเล่นกันใหม่นะ”
พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะหันหน้ามามอง แต่กลับสาวเท้ายาวๆ ไปทางประตูตำหนักหย่งเหอ
นางในคนนั้นทำตัวไม่ถูก รีบหยักยิ้มเชิงขอโทษให้หลินเมิ้งหยา ก่อนจะถวายคำนับ
“ขอบพระทัยพระชายาที
