่พาองค์ชายสิบมาส่งเพคะ ตอนนี้เวลาไม่คอยท่าแล้ว คงไม่สะดวกที่จะให้พระชายาเข้าไปรบกวนเหนียงเหนียง พระชายาได้โปรดอภัยด้วย”
คำพูดของนางไร้มารยาทอยู่เล็กน้อย
โชคดีที่หลินเมิ้งหยาหาใช่คนคิดมาก บางทีการหายตัวไปของอิงฮวาคงทำให้พวกนางในร้อนใจเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังมิใช่เวลาอันเหมาะสมในการเข้าเฝ้า
ซ้ำตอนนี้ตัวนางเองยังมิต่างอันใดจากเผือกนึ่งร้อนๆ ที่ไม่มีใครอยากเข้ามาข้องเกี่ยวด้วย
“ไม่เป็นไร เจ้ารีบตามองค์ชายสิบไปเถิด ข้ากลับก่อนล่ะ”
หลินเมิ้งหยายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้กับนางในคนนั้นแล้วเตรียมตัวจากไป
ทว่าเมื่อก้มหน้าลงก็ได้เห็นกำไลข้อมือหยกสีเขียวมรกตอันแสนงดงาม เวลาเพียงชั่วพริบตา นางในคนนั้นก็ปิดประตูลง
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ขณะที่คิดจะเดินจากไปพร้อมกับป๋ายซู แต่นางกลับเห็นตะกร้อของอิงฮวา
เหตุใดเด็กคนนี้จึงรีบร้อนกระทั่งลืมของรักของหวงของตนเองไปได้?
อยู่ๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
ไม่สิ กำไลหยกเป็นของมีราคา ทั้งของกินของใช้ของพวกนางในล้วนถูกจำกัดอย่างเข้มงวด ยกเว้นเสียแต่ว่านางจะเป็นเพ่ยเจี้ยของพระสนม
แต่เพ่ยเจี้ยส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนสนิทของพระสนม เหตุใดจึงปฏิบัติตัวเสมือนไม่ใส่ใจความรู้สึกผู้อื่นเช่นนี้ ราวกับว่านางอยากจะรีบไล่ตนเองให้ออกไปอย่างไรอย่างนั้น
“ป๋ายซู เร็วเข้า เคาะประตู!”
หลินเมิ้งหยาไม่อาจทำใจมองข้ามเรื่องนี้ไปได้ อิงฮวาอาจตกอยู่ในอันตราย!
ป๋ายซูที่ได้รับคำสั
