ี่นี่เพียงคนเดียว ฉะนั้นจึงส่งข้าน้อยมารับใช้พระองค์ขอรับ”
คนที่ซูถงส่งมา? หลินเมิ้งหยาลอบสังเกตเด็กหนุ่มตรงหน้า ท่าทางไม่มีพิษภัย แต่…เขาคือคนที่ซูถงส่งมา บางทีอาจมีเหตุผลบางอย่าง
“ขอบใจท่านเจ้าสำนักซูมาก เสี่ยวเฟิงใช่หรือไม่? ข้าเห็นน้ำในลำธารแห่งนี้สะอาดยิ่งนัก จะต้องมีที่มาที่ไปอย่างแน่นอน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงไม่เลี้ยงปลาคาร์ปเอาไว้เล่า?”
หลินเมิ้งหยาชี้นิ้วไปทางน้ำใสสะอาดในลำธาร ทว่าเสี่ยวเฟิงกลับส่ายหน้า
“ข้าน้อยเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก่อนเคยเลี้ยงปลามากมาย แต่พวกมันก็ตายไปหมด บางทีอาจเพราะผู้ชายหยาบกระด้างเช่นพวกเราคงมิละเอียดอ่อนมากพอที่จะเลี้ยงปลาหรือปลูกดอกไม้ก็ได้ขอรับ”
หลังจากได้ยินคำตอบของเสี่ยวเฟิง หลินเมิ้งหยาหลุดหัวเราะ หันกลับไปมองลำธารอีกครั้ง ก่อนจะพาป๋ายซูกลับไปยังห้อง
ไม่ผิดแน่ นี่จะต้องเกี่ยวข้องกับของสิ่งนั้น
“ป๋ายซู เจ้าจงไปขอกากยาของยารักษาอาการประชวรของฮ่องเต้มาให้ข้า ข้าคิดว่าพวกเขาไม่มีทางทำอะไรเจ้าอย่างแน่นอน”
ยาของฮ่องเต้เองก็เป็นสิ่งสำคัญมาก หลังจากตรวจสอบเสร็จแล้ว นางจะเอามาผึ่งให้แห้งและเก็บรักษาเอาไว้
ขอเพียงนางลองตรวจสอบดู นางก็จะรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
ป๋ายซูรีบออกไปจัดการทันที หลังจากผ่านเหตุการณ์อันน่าเวทนาของใต้เท้าชุ่ยมาแล้ว คาดว่าป๋ายซูจะต้องกลายเป็นคนที่น่าหวาดกลัวที่สุดของสำนักหมอหลวงอย่างแน่นอน
หรือถ้าจะให้พูดอย่างตร
