นางยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะกวาดสายตามองคนเหล่านั้น แต่กลับไม่มีใครกล้าตอบนางแม้แต่คนเดียว
ท่าทางราวกับปีศาจของนางกลายเป็นฝันร้ายของพวกเขา
“เป็นอะไรไป? พวกท่านไม่เชื่อข้ามิใช่หรือ? พวกท่านอย่าได้กังวลไปเลยว่ามันจะอันตรายถึงชีวิต ท่านอาจารย์เคยบอกข้าว่าแม้เข็มจะถูกฝังอยู่ในร่างกาย ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็เพียงแค่พิการเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยาส่ายเข็มในมือไปมาดั่งปีศาจที่กำลังมองเห็นชีวิตคนเป็นเรื่องสนุกสนาน
“คือ…คือว่า…เรื่องนี้คงไม่เหมาะสม ชายาอวี้อย่าล้อพวกกระหม่อมเล่นเลย วิชาฝังเข็มเป็นเพียงเรื่องเล่าแต่เพียงเท่านั้นมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ทุกคนเริ่มขยับตัวออกห่าง ดูเหมือนสิ่งที่เรียกว่าการอุทิศตนเพื่อการศึกษาทางการแพทย์จะเป็นเพียงเรื่องชวนหัว
หลินเมิ้งหยาคาดเดาปฏิกิริยาของพวกเขาเอาไว้แล้ว ฉะนั้นนางจึงทำเพียงหัวเราะและไม่พูดอะไรอีก เรื่องวิชาการควบคุมเข็มหาใช่วิชาที่คนทั่วไปจะรู้จัก มนุษย์มักจะกลัวสิ่งที่ตัวเองไม่รู้จักเสมอ
นี่เป็นจิตใต้สำนึกของมนุษย์ที่นางมิอาจเปลี่ยนแปลง
หลังจากสร้างความตื่นตระหนกให้กับพวกเขาเพียงพอแล้ว หลินเมิ้งหยาหยิบเข็มขึ้นมา ก่อนจะผงกศีรษะลง จากนั้นยื่นเข็มไปทางเจินจูและหมาหน่าว
“ข้าคิดว่าพวกท่านล้วนเป็นหมอหลวงที่ถวายงานรับใช้เพื่อความสงบสุขของอาณาจักร เช่นนั้นข้าลองฝังเข็มบนร่างของสาวใช้ให้ดูดีหรือไม่?”
ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา เหล่าหมอหลวงต่างรู้สึกราวได้ยก
