ภูเขาออกจากอก ก่อนจะส่งเสียงเห็นด้วย
ผิดกับเจินจูและหมาหน่าวที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือด
เข็มเล่มยาวนั่นน่ะเหรอ สวรรค์โปรด พวกนางจะยังมีชีวิตรอดออกไปหรือไม่?
“พระชายา! ไม่ได้นะเพคะ หนู่ปี้…หนู่ปี้ผิดไปแล้ว หนู่ปี้ไม่กล้าแล้วเพคะ พระชายาได้โปรดไว้ชีวิตหนู่ปี้ด้วย”
ทั้งที่เรื่องราวเป็นไปขนาดนี้แล้ว แต่พวกนางเพิ่งจะคุกเข่าอ้อนวอนหลินเมิ้งหยา มันไม่สายไปหน่อยหรือ?
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามิได้อยากเอาชีวิตของพวกนาง แต่นางเพียงต้องการเตือนเท่านั้น สิ่งที่พวกนางไม่ควรทำที่สุดคือการดูถูกผู้อื่น
เหตุเพราะไม่ว่าใครต่างก็คิดไม่ถึงว่าสักวันหนึ่งอีกฝ่ายจะพลิกสถานการณ์ขึ้นมาเป็นเจ้าชีวิตของตัวเองเมื่อไหร่
โดยเฉพาะเจินจูและหมาหน่าวที่ร่างกายกำลังสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัว
“นี่เป็นทางเลือกที่ไม่เลว แม้ว่าพวกเราจะไม่เคยเห็นวิชาควบคุมเข็มของพระชายามาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็มีหมอหลวงอยู่มากมาย บางที…พวกเจ้าอาจจะไม่ถึงตาย เช่นนั้น พวกเจ้ารบกวนลองดูสักหน่อยเถิด”
ซูถงรู้จักวิธีการเอาใจผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงเอ่ยโน้มน้าวตามหลินเมิ้งหยา
หญิงสาวทั้งสองร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร ท่าทางเจ็บปวดของพวกนางราวกับสูญเสียบิดามารดาไปต่อหน้าต่อตา ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่ใบหน้ายังไร้ความรู้สึก
นางใช้วิธีนี้ในการแสดงเจตนารมณ์
“ไม่ ไม่ ไม่ ชายาอวี้ พวกหนู่ปี้สำนึกผิดแล้วเพคะ เรื่องนี้ เรื่องนี้ท่านน้าชิง
