หลาน…”
ยังไม่ทันจบประโยค สายตาพลันเหลือบเห็นหลินเมิ้งหยายกเข็มขึ้นมาแทงท้ายทอยของพวกนางทั้งสองแล้ว
ทันใดนั้นหญิงสาวทั้งสองก็ทรุดตัวลงบนพื้น
หลินเมิ้งหยามองซ้ายขวา ก่อนจะฝังเข็มลงไปอีกครั้ง ความเร็วของนางทำให้คนที่มองดูอ้าปากค้าง
หากพวกเขาต้องเป็นคนฝังเข็มแล้วล่ะก็ เกรงว่าจะต้องใช้เวลาพินิจพิเคราะห์อยู่นาน
“เจินจู เจ้าจงลุกขึ้น หมาหน่าว เจ้าจงนอนลงบนเตียง”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงใส แต่กลับชี้นิ้วสั่งพวกนางทั้งสองด้วยท่าทางประหลาด
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เจินจูและหมาหน่าวทำตามคำพูดของนางโดยไม่ขัดขืน
หลินเมิ้งหยารู้สึกสะใจเล็กน้อย อันที่จริงระบบเซินหนงเคยวิเคราะห์เรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่นางกลับไม่ได้รับผลลัพธ์ใดๆ ตอบกลับมา ซ้ำนางยังไม่เข้าใจด้วยว่าเพราะเหตุใดการทำท่าทางเช่นนี้จึงสามารถควบคุมเข็มเหล่านี้ได้
“ทักษะการควบคุมเข็มนั้นขึ้นอยู่กับผู้ใช้งานและวิธีการพิเศษ เดี๋ยวข้าจะสาธิตวิชาโหยวเจินให้ดู”
วิชาโหยวเจินเป็นวิชาลึกลับและอันตราย
“หากเกิดข้อผิดพลาดและทิ่มแทงอวัยวะเข้านั้นนับว่ามิใช่ปัญหา แต่ถ้าหากแทงเข็มโดนตำแหน่งหัวใจแล้วล่ะก็ ต่อให้เป็นเทวดาจากสวรรค์ก็มิอาจชุบชีวิตกลับมาได้”
หลินเมิ้งหยากลับไร้ซึ่งความกังวล สำหรับนางแล้ว วิชาการควบคุมเข็มง่ายดายเหมือนปอกกล้วย
แต่เพื่อทำให้คนเหล่านี้หวาดกลัว เช่นนั้นนางจะต้องทำเรื่องน่าตื่นเต้นบางอย่าง
ใช้ทักษะพิเศษแทงเข็มลงไปบริเวณแขนของเจินจ
