ู สายตาของเจินจูแสดงออกถึงความหวาดกลัว ราวกับเข็มเล่มนั้นมีชีวิตขึ้นมา มันมุดลงไปบนแขนของนางด้วยตัวเอง
“อย่ากลัวไปเลย เจ้ามิได้รู้สึกเจ็บใช่หรือไม่ เข็มเล่มนี้จะไหลเข้าไปในร่างกายของเจ้า แต่จะไม่ทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บ แต่ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นข้าจะสั่งให้มันทะลุออกจากตัวเจ้าเดี๋ยวนี้”
แย้มยิ้มอ่อนโยน แต่คาดว่าป่านนี้เจินจูจะต้องบริภาษถึงมารดาของนางอยู่อย่างแน่นอน
ใครจะคาดคิดว่าพระชายาที่มีท่าทางแสนอ่อนโยนไร้เดียงสาจะร้ายกาจเช่นนี้ นางไม่ด่าไม่ว่า แต่กลับสามารถเอาชีวิตผู้อื่นได้อย่างเงียบๆ
นางน่ากลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรก
“เพื่อให้ทุกท่านมองเห็นอย่างชัดเจน ข้าจึงเลือกเส้นลมปราณที่อยู่ใกล้ผิวหนังมากที่สุด หากมองไม่ชัดก็สามารถขยับเข้ามาดูใกล้ๆ ได้ โหยวเจินต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเสร็จ หากพวกท่านสงสัย เช่นนั้นก็ลองเข้ามาจับผิวหนังของนางดูเถิด”
ใช้สัญลักษณ์มือควบคุมเข็ม พร้อมทั้งกล่าวเชิญชวนราวกับอยู่ในสวนสัตว์อย่างไรอย่างนั้น
หลินเมิ้งหยาสร้างความหวาดกลัวไว้ในหัวใจของเจินจู หมอหลวงต่างมองการสาธิตนี้อย่างสนใจใคร่รู้
ตอนแรกพวกเขายังไม่กล้าขยับเข้ามาใกล้ แต่ตอนนี้กลับห้อมล้อมร่างของเจินจูเอาไว้
“น่าประหลาดใจเหลือเกิน แต่ข้าได้ยินมาว่าทักษะวิชาควบคุมเข็มจะสามารถขับไล่อาการป่วยออกมาได้ เรื่องนี้จริงหรือไม่?”
ซูถงคือคนที่อยู่ด้านหน้าสุด นับว่าเขาเป็นคนกล้าหาญคนหนึ่ง ขณะที่เข็มแล่น
