ผ่านลำคอของเจินจู เขายื่นมือเข้าไปเพื่อลองสัมผัส
มันคือเข็มเล่มที่ถูกแทงเข้าไปอย่างแน่นอน ทว่าการสัมผัสของเขาเกือบทำให้เจินจูปัสสาวะราด หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาสะกดจุดของนางเอาไว้ก่อนแล้ว เกรงว่าป่านนี้นางคงต้องอับอายขายหน้า
ขณะเดียวกัน นางหันไปจ้องซูถงด้วยความโกรธเกรี้ยว
“อืม เป็นเรื่องจริง เมื่อครู่ตอนที่ข้าสะกดจุดให้กับเจินจูจึงรู้ว่ากระเพาะของนางมีนิ่ว ในเมื่อทุกท่านอยากรู้ เช่นนั้นข้าจะแสดงให้ทุกท่านได้เห็น แต่มันอาจจะเจ็บเล็กน้อย เจินจู เจ้าจะต้องอดทนสักหน่อย”
หลินเมิ้งหยาเริ่มการแสดงด้วยความคิดชั่วร้าย
อันที่จริงนิ่วของเจินจูมิได้ร้ายแรงแต่อย่างใด ขอเพียงดื่มน้ำให้มากก็เพียงพอแล้ว แต่เพราะนางกล่าวเยาะเย้ยหลินเมิ้งหยาตลอดทั้งวัน ดังนั้นการชำระแค้นจึงเริ่มต้นขึ้น
ขั้นตอนการไล่นิ่วออกมามิได้สร้างความเจ็บปวดมากมายนัก แต่เพราะคำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้เจินจูรู้สึกหวาดผวา นางจึงอุปทานความเจ็บปวดไปเอง
“ไอหยา เจ้าอย่าเกร็งสิ หากเจ้าเกร็ง ข้าก็จะเกร็งตามไปด้วย แม้เข็มเล่มนี้จะว่านอนสอนง่าย แต่ถ้าหากพลาดเข้าไปทิ่มแทงอวัยวะส่วนอื่นคงไม่ดีแน่ ตอนนี้เจ้ารู้สึกเจ็บที่หัวใจหรือไม่?”
อันที่จริงนางไม่ได้ควบคุมเข็มเลยด้วยซ้ำ นางเพียงแค่ใช้ประโยชน์จากเข็มที่ฝังอยู่บนคอของเจินจูในการสร้างความเจ็บปวดให้นางแต่เพียงเท่านั้น
ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเจินจู นางรู้สึกเหมือนคนกำลังจะตาย
สีหน้าขาวซ
