ีด ท่าทางเหมือนคนกำลังจะหมดลมหายใจ
“ข้าทำพลาดเอง ไม่เป็นไรหรอก อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
หลินเมิ้งหยายังคงแสดงละครต่อไป อย่าว่าแต่นางเลย ขนาดหมอหลวงที่อยู่รอบๆ ยังหัวใจเต้นระรัว
เหตุเพราะเล่นสนุกมากจนเกินไป นางเกือบทำให้เจินจูหัวใจวายตายไปจริงๆ แล้ว ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงบังคับเข็มให้ออกมาจากทางปากของเจินจู
“ออกมาแล้ว ทุกท่านเชิญชม นี่คือเข็มที่ข้าแทงเข้าไปเมื่อครู่”
หยิบเข็มเล่มเล็กๆ ออกจากคอที่กำลังสั่นกระเพื่อมของเจินจู หลินเมิ้งหยาใช้ผ้าเช็ดหน้าจับมันเอาไว้แล้วชูขึ้นกลางอากาศ
ทุกคนรีบเข้าไปดู แต่กลับไม่มีใครสนใจเจินจูที่ตกใจจนเกือบหัวใจวายตาย
“ขออภัย ข้าทำให้แม่นางเจินจูต้องเจ็บปวดแล้ว”
เก็บเข็มเข้าที่ เจินจูทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาจ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยความหวาดกลัว
“มหัศจรรย์เหลือเกิน คิดไม่ถึงเลยว่ากระหม่อมจะได้มีโอกาสเห็นวิชาควบคุมเข็มที่ถูกกล่าวขานมาอย่างเนิ่นนานเช่นนี้ มันช่าง…ช่างน่าทึ่ง”
หลินเมิ้งหยามิอาจรู้ได้ว่าซูถงกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขากำลังมองนางเสมือนมองนางฟ้าจากสรวงสวรรค์
นางมิได้แสดงท่าทางลำพองใจออกมา แต่กลับแสดงท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนและตอบคำถามของหมอหลวงเหล่านั้น
เจินจูไอออกมาเล็กน้อย ก่อนนางจะคายก้อนนิ่วสีเทาสองสามชิ้นออกมา
หมอหลวงเหล่านี้ล้วนมีความเก่งกาจเฉพาะตัว พวกเขารีบรับผ้าเช็ดหน้าของนางเพื่อนำเข็มที่อยู่ภายในไปศึกษา
“วิชาลับเช่นนี้จะต้องใช้เวลาศึกษามานานหลายสิบปี
