หลงเทียนอวี้ผงกศีรษะลง อันที่จริงเขาเองก็รู้สึกได้ว่าวันนี้ไม่ว่าวังหลวงหรือแม้กระทั่งตำหนักชิงกงของเสด็จพ่อล้วนผิดปกติ
หากเป็นแต่ก่อนคงไม่ดึงดูดความสนใจมากขนาดนี้
แต่นี่เป็นงานเลี้ยงฉลองวันสิ้นปี ดังนั้นควรจะมีการคุ้มกันอย่างหนาแน่น ดูเหมือนฮองเฮาคิดอยากทำให้เขาติดกับจริงๆ
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจยาว โชคดีที่หลงเทียนอวี้ฟังคำพูดของนาง มิเช่นนั้นเรื่องในวันนี้จะต้องจบไม่สวยอย่างแน่นอน
นางหมุนตัวเดินออกจากตำหนักเล็ก กลับมาที่มุมเดิมอีกครั้ง ร่างของเย่หายไปแล้ว ตรวจสอบดูเล็กน้อย ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้หรือความผิดปกติใดๆ
ดูเหมือนเขาจะกลับไปด้วยตนเอง
หลินเมิ้งหยารู้สึกเบาใจเล็กน้อย ขณะที่คิดจะกลับไปยังตำหนักฉงชิ่ง จู่ๆ สมองเสมือนถูกไฟช๊อต
ผิดแล้ว ! คืนนี้มีเรื่องผิดปกติ
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะเริ่มครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้
หากฮองเฮาไม่อยากให้หลงเทียนอวี้ลงมือ เช่นนั้นเหตุใดนางจะต้องเผยความลับเรื่องพระสนมเต๋อเฟยให้หลินเมิ้งหยารู้? ยิ่งไปกว่านั้นยังลดจำนวนองครักษ์ลงอีก แล้วไหนจะท่าทางรื่นเริงนั่นด้วย
หรือนางจะยังมีแผนการอะไรซ่อนอยู่?
หลินเมิ้งหยารีบสาวเท้ากลับไปยังตำหนักฉงชิ่ง การเต้นรำยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ฮองเฮาและไท่จื่อยังคงนั่งอยู่ตำแหน่งเดิม
สาวใช้ทั้งสี่สีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเห็นเจ้านายของตนเองกลับมา พวกนางจึงถอนหายใจยาว
“นายหญิงหายไปไหนมาเจ้าคะ?”
กร
