ะซิบถามเพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจของผู้อื่น ป๋ายจีรีบเข้าไปประคองหลินเมิ้งหยาให้นั่งลงที่เดิม
“ไม่มีอะไร ก็แค่ออกไปเดินเล่นแต่เพียงเท่านั้น จริงสิ เมื่อครู่มีสิ่งผิดปกติอันใดเกิดขึ้นหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถาม สาวใช้ทั้งสี่ครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า
งานเลี้ยงในวันนี้ครึกครื้นยิ่งนัก หากไม่สังเกตก็คงจะมองไม่เห็นความผิดปกติ
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง นางยังคงไม่เห็นหลงเทียนอวี้กลับมา แปลกจริง นอกจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาก็ทำเพียงสั่งลูกน้องเท่านั้น ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนี่นา
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิด จู่ๆ เสียงระเบิดพลันดังขึ้นที่ด้านนอก
“ปัง…” เสียงดังสนั่นหวั่นไหว คนทั้งตำหนักเงียบเสียงลง ทุกคนชะเง้อมองทางด้านนอก เห็นเป็นแสงสว่างจ้า
“ดอกไม้ไฟ นายหญิง ดอกไม้ไฟเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อร้องออกมาด้วยความดีใจ หลินเมิ้งหยาพิจารณา ก่อนจะเห็นว่ามันคือดอกไม้ไฟจริงๆ
จริงๆ เลย ทำนางตกอกตกใจไปหมด เมื่อคิดดู บางทีคนสมัยโบราณคงชอบดอกไม้ไฟมาก โดยเฉพาะการได้ชมดอกไม้ไฟในงานเลี้ยงฉลองวันสิ้นปีเช่นนี้
“ได้ยินมาว่าดอกไม้ไฟเหล่านี้เป็นของบรรณาการจากซีฟาน ช่างแตกต่างจากดอกไม้ไฟที่พวกเราเคยเห็นจริงๆ”
เหล่าญาติพี่น้องต่างส่งเสียงสนทนาชื่นชม ดังนั้นความสนใจของทุกคนจึงตกอยู่ที่ดอกไม้ไฟ
สาวใช้ทั้งสี่เองก็หันไปชมความงดงามด้านนอก สายตาของพวกนางเปล่งประกายระยิบระยับ
“สวยจัง เป็นดอกไม้ไฟที่สวยจังเลย สวยกว่าดอกไม้ไฟนอกวังหล
