ลงชิงหาน
แต่จำนวนของชายชุดดำมีมากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นคนเหล่านั้นยังชำนาญการต่อสู้มากเป็นพิเศษ
เวลาเพียงไม่นาตำหนักฉงชิ่งก็เต็มไปด้วยศพเกลื่อนกลาด
แม้เหล่าพระญาติหรือหลงชิงหานจะเก่งกาจสักเพียงไหน แต่ถึงกระนั้นก็ถูกพวกชายชุดดำบีบจนต้องถอยร่น สุดท้ายพวกเขาทำได้เพียงยืนปกป้องคนที่อยู่ทางด้านหลัง
ทุกคนล้วนตกอยู่ในอาการหวาดกลัว หรือคืนนี้สกุลหลงจะต้องมอดม้วยหมดสิ้นแล้ว?
“ฮองเฮา ไท่จื่อ กระหม่อมมาช้าเกินไป ได้โปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ท่ามกลางความสิ้นหวังของทุกคน ในที่สุดเสียงทหารหลวงก็ดังขึ้นที่ด้านนอก
เหล่าทหารหลวงซึ่งสวมใส่ชุดทหารเข้ามาห้อมล้อมตำหนักฉงชิ่งเอาไว้
“ทหารหลวง! ทหารหลวงมาแล้ว! ดีจริงๆ มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว”
เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้น หลินเมิ้งหยาจ้องพวกชายชุดดำเขม็ง
เหตุเพราะชุดที่พวกเขาสวมเหมือนกับชุดของผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมหน้ามิผิดเพี้ยน แต่ในกลุ่มของพวกเขากลับไม่ปรากฏร่างของหลงเทียนอวี้
หรือว่า…หรือเรื่องราวในคืนนี้จะเป็นแผนของหลงเทียนอวี้?
แต่คนเหล่านี้ลงมืออย่างโหดเหี้ยม หลงเทียนอวี้ไม่มีทางทำเช่นนี้อย่างแน่นอน
“ฮึ มาฆ่าตัวตายกระนั้นหรือ เข้ามาเถิด ฆ่าพวกเขาให้หมด ทั้งฮองเฮาและไท่จื่อต้องถูกกำจัด”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น หลินเมิ้งหยาหดตัว คนนี้…นางคือคนที่อยู่ข้างกายหลงเทียนอวี้คนนั้น
เม้มริมฝีปากแน่น ที่แท้เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ซ้ำยังเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์
แม้พวกชายชุดดำจะเก่ง
