กาจ แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจต่อกรกับเหล่าองครักษ์ที่เพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องได้
พวกเขารู้ดี หากไม่ทุ่มกำลังสุดชีวิต เช่นนั้นก็จะถูกช่วงชิงลมหายใจไป
หัวใจเต้นระรัว จ้องมองการฟาดฟันกันตรงหน้า ไม่นานตำหนักฉงชิ่งก็มิต่างอันใดจากขุมนรก
โลหิตสีแดงฉานรินไหลอาบพื้น พวกเขาล้มตายทีละคน ไม่เพียงแค่ชายชุดดำ แต่เหล่าพระญาติเองก็เช่นกัน
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหัวใจของตนเองกำลังเย็นเฉียบ
ทั้งที่เขาให้คำมั่นกับนางแล้วว่าจะล้มเลิกความคิด แต่เพราะเหตุใดเรื่องอัปยศเช่นนี้จึงเกิดขึ้นได้
“นายหญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ? ท่านรู้สึกไม่สบายหรือ?”
ป๋ายซ่าวประคองร่างหลินเมิ้งหยาที่กำลังโอนเอน
ส่ายหน้า ตอนนี้ต่อให้โทษใครไปก็ไม่ทันแล้ว
ทหารหลวงเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เหล่าชายชุดดำเองก็ถูกเข่นฆ่าจนล้มตายลงค่อนข้างมาก
จู่ๆ ชายชุดดำคนหนึ่งก็พุ่งตัวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มคน
“กรี๊ด…”
หลังจากยกดาบขึ้นแทงหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง ร่างของเขาพลันถูกตัดออกเป็นสองท่อน
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป เหล่าชายชุดดำเริ่มล้มตายลงเกือบหมด สุดท้ายเหลือเพียงชายคนหนึ่งซึ่งแขนท่วมไปด้วยเลือด แต่สิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงก็คือชายที่เหลือแขนเพียงข้างเดียวคนนี้ออกแรงดันร่างของตัวเองขึ้นมาและพุ่งตัวเข้ามาหากลุ่มคน
ทหารหลวงคิดจะปลิดชีวิตของเขา แต่ไท่จื่อกลับร้องห้าม
“ช้าก่อน”
ยังไม่ทันที่ทหารหลวงจะไหวตัวทัน ชายชุดดำดันร่างตัวเองไปที่เท้าของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะจ
