งจะต้องพบเบาะแสที่มิเป็นการดีกับตนเองอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นนางคงไม่ส่งสารให้นางกลางงานเลี้ยงเช่นนี้
ตกลงใครกันนะที่ถูกฮองเฮาขังเอาไว้
เดินกลับมายังที่นั่งของคนเอง ฮองเฮาและไท่จื่อเสด็จมาถึงตำหนักฉงชิ่งแล้ว
ฮองเฮาสวมใส่ชุดผ้าไหมประดับลายร้อยวิหคท่วงท่าสง่างาม ศีรษะประดับรัดเกล้าสีทอง ราวกับว่าหญิงสาวที่อยู่ในวังหลวงไม่มีใครโดดเด่นเทียบเท่านางได้
หลินเมิ้งหยาเพ่งพิศก่อนจะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดซ่างกวนฉิงจึงเป็นได้เพียงฮูหยินของแม่ทัพ
คนบางคนมีใบหน้างดงามชวนมอง ดั่งเช่นพระสนมเต๋อเฟย องค์หญิงหมิงเยว่ พวกนางมีหน้าตาสวยงามให้ทุกคนจดจำ
แต่คนบางประเภทไม่เพียงแค่มีใบหน้างดงาม แต่ยังมีท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขามอีกด้วย
โดยเฉพาะฮองเฮา ยามที่นางปรากฏตัวจะไม่มีใครเทียบรัศมีของนางได้
ขณะนี้ดวงตาคมกริบดั่งหงส์หาได้เจือไว้ซึ่งความโหดเหี้ยมอำมหิต แต่นางกลับส่งยิ้มให้แก่เหล่าญาติพี่น้อง
“ไม่ได้เจอกันเพียงหนึ่งปี ฮองเฮาเหนียงเหนียงงามสง่ามากขึ้นเหลือเกินเพคะ”
คนที่พูดคือพระชายาของอ๋องจวิ้น หลินเมิ้งหยากวาดสายตามอง ก่อนจะรู้ได้ทันทีว่านางเป็นคนช่างประจบสอพลอ
สายตาพลันหยุดอยู่ที่ร่างของหลงเทียนอวี้ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
วันนี้เขายังคงหล่อเหลาสง่างาม เพียงแค่…หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าวันนี้เขาเคร่งขรึมผิดปกติ
เขาไม่เหมือนเดิม
“ชายาอวี้?”
ขณะที่คิดจะชักสายตากลับ นางพลันได้ยินเสียงเรียกของฮองเฮา ดึงสติกลับมา ก่อนจะพบว
