่าสายตาของทุกคนมองทางนางด้วยความประหลาดใจ
ป๋ายจีกำลังกระตุกแขนเสื้อของนาง หลินเมิ้งหยารีบลุกขึ้น หยักยิ้มเชิงขอโทษ ก่อนจะเอ่ย
“หมู่โฮ่วได้โปรดลงโทษด้วยเพคะ หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว”
ในฐานะลูกสะใภ้ นางจำเป็นต้องมีความเพียบพร้อมอยู่เสมอ
โดยเฉพาะนางที่ต้องอยู่ในฐานะชายาอวี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าฮองเฮา นางจำเป็นต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว โชคดีที่วันนี้ฮองเฮาอารมณ์ดี ดังนั้นจึงมิได้ติดใจอะไร
กลับกัน นางกวักมือเรียกตนเอง
“นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาร่วมงานนี้ คงจะยังไม่คุ้นชิน มานี่เถิด มานั่งข้างเปิ่นกง ทุกคนจะได้เห็นใบหน้าอันงดงามของชายาอวี้”
แม้นางกับหลงเทียนอวี้จะมิลงรอยกัน แต่ถึงกระนั้นนางก็ได้ชื่อว่าแม่ อย่างน้อยนางต้องไว้หน้าสามีและแสดงออกถึงความรักอย่างเท่าเทียมกัน
หลินเมิ้งหยารีบก้มหน้าลงแล้วเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าฮองเฮา ในเวลานี้สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมองทางนาง
“แต่ก่อนเปิ่นกงเห็นเด็กคนนี้เป็นเสมือนหลานสาวคนหนึ่ง แต่วันนี้นางได้อภิเษกกับอวี้เอ๋อร์แล้ว แต่อวี้เอ๋อร์เป็นคนเงียบขรึม เกรงว่าเจ้าจะต้องเหนื่อยกับการรับมือเขามากใช่หรือไม่ เปิ่นกงมีเหรียญหยกลายหลวนเฟิงและหมิงอวี้ต้องการจะมอบให้เจ้าเป็นรางวัล”
ฮองเฮายกมือขึ้นตบหลังมือนางเบาๆ ความเย็นยะเยือกส่งออกมาจากการสัมผัส หลินเมิ้งหยารู้สึกจิตใจว้าวุ่น
“เพคะ ขอบพระทัยหมู่โฮ่ว”
คุกเข่าลง ก่อนจะรับของจากขันทีประจำตัวฮองเฮา
“เอาล่ะ วันนี้ล้วนมี
