หม่าถุยมีท่าทางสงบเสงี่ยม เสี่ยนเหรินเดินเข้าออกขวักไขว่ แม้แต่คนที่คิดจะทำการค้ากับกลุ่มสามสหายเองก็ถูกกันเอาไว้ที่ศาลาเล็กนอกสวน
ไม่ว่าพวกเขาจะมีฐานะเช่นไร แต่ถึงกระนั้นก็ต้องเข้าแถวต่อคิวตามลำดับ
ป้ายแสดงลำดับที่หยุนจู๋จัดทำขึ้นถูกส่งมอบให้คนเหล่านั้น
ทุกวันกลุ่มสามสหายจะรับลูกค้าเพียงแค่สิบคน หากคิดจะเข้ามาที่นี่ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเขาจึงจะเข้ามาได้
ทว่ากลุ่มสามสหายมีการบริการที่ดี ไม่ว่าลูกค้าจะมีฐานะเช่นไร ขอเพียงพวกเขาเดินทางมาที่นี่ พวกเขาจะได้รับการต้อนรับอย่างมีเกียรติ บริเวณศาลาเล็กมีองครักษ์หน้าตางดงามคอยรับใช้ รวมถึงขนมและเมล็ดพืชต่างๆ ให้รับประทาน
“เจ้าทำออกมาได้ไม่เลว ลำบากเจ้ามากแล้ว”
หลินเมิ้งหยามองไปรอบๆ นางรู้สึกว่าทุกที่ล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูเหมือนการมอบกลุ่มสามสหายให้หยุนจู๋เป็นคนจัดการจะมีประสิทธิภาพเสียยิ่งกว่านางจัดการเอง
นางไม่เคยมีประสบการณ์อยู่ในเจียงหู ดังนั้นจึงมิอาจจัดการได้อย่างครอบคลุม
ซ้ำนางยังไม่คิดว่าหยุนจู๋จะแย่งชิงอำนาจไปจากตนเอง ความเชื่อใจคือปัจจัยพื้นฐานของการทำงานร่วมกัน ขอเพียงได้สิ่งที่นางต้องการมาครอบครอง ไม่ว่าจะใช้วิธีการไหนก็ไม่สำคัญ อันที่จริงสาเหตุที่นางสร้างกลุ่มสามสหายขึ้นมาก็เพื่อเบิกทางให้ตัวเองเพียงเท่านั้น
ละทิ้งจากหน้าที่การเป็นชายาอวี้ จากนั้นใส่ใจกับกองกำลังแห่งเจียงหูแห่งนี้
ยิ่งไปกว่านั้น หากนางสามารถสร้างกลุ่มสา
