ป๋ายหลี่อู๋เฉินราวกับถูกกระตุ้นโทสะ
สิ่งที่คนประเภทนี้ไม่อาจทำใจยอมรับได้มากที่สุดก็คือการที่มีใครปฏิเสธความคิดเห็นของเขา โดยเฉพาะคนที่เขามองว่าเป็นศัตรูดั่งเช่นหลินเมิ้งหยา เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้นางทำลายแผนการทุกอย่างของเขา
“เจ้าจะเข้าใจอะไร? นี่คือหนทางสู่ความสำเร็จ เจ้าเป็นเพียงสตรีที่มีจิตใจอ่อนไหว สักวันเจ้าจะทำลายเขา!”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินยังคงดื้อดึง แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็คิดว่าตนมิได้ทำผิดแต่อย่างใด คนที่ผิดคือหลินเมิ้งหยา นางทำให้หลงเทียนอวี้ไม่ฟังคำพูดของเขา
“นั่นหาใช่เพราะความใจอ่อนของสตรี แต่มันคือความอบอุ่นและความเป็นสุภาพบุรุษ เพื่อหนทางความสำเร็จของเจ้า เจ้าถึงกับทำร้ายอาแท้ๆ ของเจ้าเอง เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำก็เพื่อหลงเทียนอวี้อย่างนั้นหรือ? เจ้าทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น เจ้าจะได้ปีนป่ายไปอยู่ในจุดที่สูงขึ้นและมีอำนาจมากขึ้น”
คำพูดของหลินเมิ้งหยากรีดลงบนหัวใจของป๋ายหลี่อู๋เฉิน
ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏเพียงความเย็นชาและกระวนกระวาย นี่คือสิ่งที่หลินเมิ้งหยาต้องการ คนฉลาดและคนบ้ามีเพียงเส้นบางๆ กั้นอยู่เท่านั้น
“ไม่ ! ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่แบบที่เจ้าพูด ! ไม่ใช่ ! ข้าทำเพื่อท่านอ๋อง ทำเพื่อต้าจิ้น”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นคนฉลาดและลงมืออย่างโหดเหี้ยม ทว่าสิ่งเดียวที่เป็นข้อด้อยของเขาก็คือเขาไม่รู้จักคำว่าแพ้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาอยากฆ่าหลินเมิ้งหยา เขาปฏิเสธความคิดเห็นของนาง เขาจะทำให้นาง
