พ่ายแพ้ จากนั้นก็ฆ่านางเสีย!
ฉะนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยวาจากระตุ้นเขาไม่หยุด นางทำให้สติของป๋ายหลี่อู๋เฉินหลุดลอย มือที่กำมีดเอาไว้ค่อยๆ ออกห่างจากคอยาวระหงของนาง
หลินเมิ้งหยาอาศัยจังหวะนี้ดึงปิ่นบนศีรษะออก นางคิดจะแทงป๋ายหลี่อู๋เฉินแล้วหนีออกไป
ทว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าแววตาโหดเหี้ยม มีดในมือพุ่งไปที่คอของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยารู้ดีถึงความคมของใบมีด อาศัยไหวพริบที่ค่อนข้างว่องไวก้มศีรษะลง ปิ่นปักผมสีเงินแวววาววาดแทงเข้าไปทางด้านขวา
ขณะเดียวกัน เสียงแผดร้องอย่างน่าเวทนาดังขึ้นท่ามกลางช่วงเวลาดึกสงัด
“พระชายา!”
หลงเทียนอวี้อาศัยจังหวะนี้เข้าไปโอบตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้
รั้งร่างบางที่กำลังตื่นตระหนกเข้าหาอ้อมกอด เขาเพิ่งเห็นว่าใบหน้านวลของนางกชโลมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน
“ได้รับบาดเจ็บที่ใด? ข้าดูหน่อย!”
รีบก้มๆ เงยๆ มองหาอาการบาดเจ็บของหลินเมิ้งหยา ทว่าหลินเมิ้งหยากลับสบตาเขาแล้วส่ายหน้า นางมั่นใจว่าตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
เสียงแผดร้องอย่างเจ็บปวดดังออกมาจากป๋ายหลี่อู๋เฉินต่างหาก ป๋ายหลี่อู๋เฉินที่เคยจับตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
ปิ่นปักผมสีเงินซึ่งถูกชโลมไปด้วยโลหิตสีแดงสดปักอยู่ในดวงตาข้างขวาของป๋ายหลี่อู๋เฉิน หยดเลือดสีแดงรินไหลลงพื้นหญ้า
“พวกเจ้าเอาตัวเขาไป เขาจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่นั่นขึ้นอยู่กับเขาแล้ว”
แม้จะอยากหั่นร่างป๋ายห
