ที่ควรทำ”
กล่าวเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้ใครต่อใครต้องรู้สึกเคลิบเคลิ้ม หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับมีประจุไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง แม้แต่แขนขาก็เริ่มอ่อนแรง
ลอบตำหนิตัวเองในใจที่กลายเป็นคนปวกเปียก เหตุใดนางจึงไม่สังเกตมาก่อนว่าตนเองเป็นคนพ่ายแพ้ให้กับน้ำเสียงทรงเสน่ห์เช่นนี้
“เอาล่ะ เอาล่ะ เขาช่วยเจ้าแค่ครั้งเดียวไม่ใช่หรือไง? แถมยังเป็นลูกน้องเขาที่ทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บอีก เจ้ารีบไปนอนเถิด ป๋ายจื่อรีบพาเจ้านายของเจ้าไป อย่าลืมเอายาให้นางกินด้วย อีกอย่าง คืนนี้ส่งเจ้าสัตว์เลี้ยงทั้งสองไปนอนที่ห้องของนาง ช่วงนี้พวกมันชอบเข้าไปอาละวาดในสวนดอกไม้จนเละเทะ”
ชิงหูเบะปากพร้อมออกคำสั่งอย่างไร้เหตุผล ท่าทางจู้จี้จุกจิกของเขาอยู่ในระดับสูงกว่าซ่างกวงฉิงหลายเท่าตัว
