ากการตัดพี่ตัดน้องกับมิตรสหายของตนเอง
“หลินขุย เจ้ายังคงซื่อสัตย์และจริงใจมิเปลี่ยนแปลง ช่างเถิด หากเจ้าลำบากใจ เจ้าจงไปเสียเถิดจางเหลียง”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่คิดรั้งเอาไว้ ชายหน้าดำที่ชื่อจางเหลียงหันไปมองป๋ายหลี่อู๋เฉิน ก่อนจะส่ายหน้า
“ข้าน้อยไม่ไปหรอกขอรับ หากตอนนั้นท่านป๋ายหลี่มิได้ช่วยชีวิตข้าน้อยเอาไว้ ป่านนี้ข้าน้อยคงถูกทิ้งตายบนกองทราย หลินขุย แม้พวกเราจะรักกันเหมือนพี่น้อง แต่ข้าต้องตอบแทนพระคุณ จากนี้ไปเจ้าจงถือเสียว่าไม่เคยมีพี่น้องเช่นข้าเถิด”
หัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกหนักอึ้ง นางรู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนมีความสามารถของหลงเทียนอวี้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมีความเชื่อใจให้แก่กัน
ทว่าวันนี้พวกเขาต้องเลือกที่จะหันปลายดาบเข้าหามิตรสหายเพราะป๋ายหลี่อู๋เฉิน
ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
“เจ้า….น่าเสียดายที่ท่านอ๋องเชื่อใจเจ้า วันนี้หากเจ้าคิดจะออกไปจากที่นี่ เช่นนั้นจงข้ามศพข้าไปก่อนเถิด”
หลินขุยยกดาบขึ้นหันมาทางคนที่เคยเป็นดั่งพี่น้อง บรรยากาศเริ่มกดดัน สายตาของทุกคนเผยให้เห็นความเจ็บปวด
“ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็อย่าโทษข้าเลย เข้ามาเถิดพี่หลิน พวกเราเองมิได้ประมือกันสิบกว่าปีแล้วนี่!”
เสียงของจางเหลียงแฝงไว้ซึ่งความมุ่งมั่น หัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกบีบรัด
ไม่ได้! คนพวกนี้จะมาเข่นฆ่ากันเช่นนี้ไม่ได้!
