นนี้
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น คนเหล่านี้มาเพียงเพื่อปกป้องพาป๋ายหลี่อู๋เฉินหนีเท่านั้นหรือ?
คนเหล่านั้นเห็นว่านางไม่ขยับ จึงคิดจะเข้ามาดึงตัวนาง แต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่านางจะออกแรงสะบัด ดวงตาคู่สวยกวาดมองด้วยความเย็นชา
“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวข้า ไสหัวไป”
ส่งเสียงแข็งกร้าวระคนข่มขู่ มือของคนเหล่านั้นจึงหดกลับไป
คนบางคนแม้ภายนอกจะดูอ่อนแอ แต่แท้จริงแล้วกลับมีท่าทางน่าเกรงขาม
ประกายบางอย่างปรากฏขึ้นในดวงตาของป๋ายหลี่อู๋เฉิน
หลินเมิ้งหยาตัวดี ตอนแรกเขาอยากทำให้นางต้องแปดเปื้อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างทันท่วงทีเช่นนี้
เยื้องย่างออกไป หลินเมิ้งหยาเดินออกจากคุกด้วยความคุ้นเคย
ดูเหมือนป๋ายหลี่อู๋เฉินต้องการเพียงจะหนีออกไปจากที่นี่ ดังนั้นแม้คนในคุกจะเป็นศัตรูของหลงเทียนอวี้ แต่เขากลับไม่ปล่อยคนเหล่านั้นออกมาแม้แต่คนเดียว
“หยุด! จางเหลียง! เจ้าคิดจะทรยศท่านอ๋องจริงๆ หรือ?”
เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น ฝีเท้าของทุกคนจึงหยุดชะงัก หลินเมิ้งหยาหันไปมอง ก่อนจะได้เห็นใบหน้าของหลินขุยอย่างชัดเจน
ครุ่นคิด จะต้องมีข่าวรั่วไหลออกไปอย่างแน่นอน ถึงอย่างไรพวกเขาก็เคยเป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา เรื่องบางเรื่องพวกเขาสามารถมองออกอย่างง่ายดาย
ชายใบหน้าดำคล้ำที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดของป๋ายหลี่อู๋เฉินเผยให้เห็นความเจ็บปวด
พวกเขารักกันเปรียบเสมือนพี่น้อง แต่การหนีไปของพวกเขาในวันนี้มิต่างอะไรจ
