็กน้อย เจ้าคงไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้”
หลินเมิ้งหยาคิดดีแล้ว แม้ป๋ายหลี่อู๋เฉินจะพูดจาว่าร้ายนางต่างๆ นานา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เพียงแค่อยากหนีออกไปจากที่นี่ เกรงว่าเขาจะต้องใช้ประโยชน์จากนางก่อน จากนั้นนางอาจจะไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้
“สมแล้วที่พระชายาเป็นคนฉลาด เข้ามา เปิดประตูห้องขังให้ข้า เชิญพระชายานำเสด็จเลยพ่ะย่ะค่ะ”
สายตาเย็นชาจับจ้องหลินเมิ้งหยาเขม็ง ไม่ต่างอะไรจากดวงตาของงูพิษ
หลงเทียนอวี้ย่ามใจจนเกินไป
ป๋ายหลี่อู๋เฉินจะต้องลงมือปลิดชีวิตนางแน่ นางจะมั่วนิ่งนอนใจไม่ได้ นางรู้จักทฤษฎีการแย่งชิงลงมือก่อนดี
“เจ้าเดินนำหน้าข้าสิ วางใจเถิด ลูกน้องของเจ้าคอยจับตาดูข้าอยู่ ข้าไม่มีทางทำอะไรได้อยู่แล้ว เจ้าอยู่ด้านหลังข้าเช่นนี้ ข้ากลัวว่าตัวเองจะถูกเจ้าแว้งกัดเอาได้”
หลินเมิ้งหยาจ้องหน้าเขากลับ ส่งเสียงเย็นชา
รอยยิ้มแข็งทื่อปรากฏบนใบหน้าของป๋ายหลี่อู๋เฉิน ดูเหมือนชายาอวี้จะไม่รู้สึกถึงความปลอดภัยแล้วจริงๆ แม้ว่าร่างกายของเขาจะซูบผอมเช่นนี้ แต่นางก็ยังคงไม่วางใจ
จวนอวี้หาใช่สถานที่ที่เขาคิดจะเข้ามาก็สามารถเข้ามาได้ หลินเมิ้งหยายังคงคิดว่าหลงเทียนอวี้ไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ อย่างแน่นอน
“เชิญ ชายาอวี้”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินยืนอยู่ด้านนอกห้องขัง ส่งเสียงแข็งกร้าว
ด้านนอกมีคนไม่คุ้นหน้าจำนวนมากห้อมล้อมเขาเอาไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นคุกใต้ดินอันว่างเปล่าเต็มไปด้วยผู้คนเช่
