กคนในจวนพบว่านางหายไป พวกเขาจะต้องออกตามหานางอย่างแน่นอน
“ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก อย่าได้กลัวไปเลย แต่ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าหนีออกไป ท่านอ๋องชอบเจ้าออกเสียขนาดนั้น เขาจะต้องปล่อยข้าไปอย่างแน่นอน”
น้ำเสียงของป๋ายหลี่อู๋เฉินเย็นชาดุจน้ำแข็ง หลินเมิ้งหยาอดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้ ร่างบางขยับเข้าหากำแพงเย็นชื้นโดยไม่รู้ตัว สายตาระแวดระวังเหลือบมองทางชายตรงหน้า
“ข้าขอเตือนว่าอย่าเข้าใกล้ข้าจะดีกว่า เจ้าเองก็รู้ว่าข้าเพิ่งร่ำเรียนวิชามาจากท่านอาจารย์ หากเจ้าบีบบังคับข้า เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย”
อันที่จริงนางพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างไร้ความมั่นใจ ท่านอาจารย์เคยเล่าให้ฟังว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินมีไข่มุกปราบยาพิษติดตัว พิษธรรมดามิอาจแล่นเข้าร่างเขาได้ แต่ถึงกระนั้นดวงตาของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความกลัว
สุดท้ายทุกคนบนโลกนี้ก็ล้วนกลัวความตายสินะ
“ฮึ เจ้าคิดหรือว่าตนเองจะหนีออกจากห้องขังนี้ได้? ข้าจะบอกความจริงเจ้าให้ก็ได้ ห้องขังนี้ถูกสร้างขึ้นจากเหล็กกล้า ไม่ว่ามีดหรือปืนก็มิอาจทำอะไรมันได้ แม้แต่แผ่นดินไหวก็ยังมิอาจสร้างความสั่นสะเทือน”
หลินเมิ้งหยาเชื่อคำพูดนี้อย่างหมดใจ ดังนั้นจึงทำได้เพียงหยักยิ้มขมขื่นในใจ
ดูเหมือนนางจะมีพรสวรรค์ด้านความซวยจริงๆ เลย ไม่ว่าไปที่ใดก็ล้วนเกิดเรื่อง
“เจ้าอยากจับข้าเป็นตัวประกันมิใช่หรือ? ได้ ข้าจะเปิดทางให้เจ้า แต่เจ้าต้องดูแลความปลอดภัยของข้า หากข้าได้รับบาดเจ็บแม้เพียงเล
