กเจ้าซื้อเอาไว้แล้วสินะ”
เหงื่อผุดซึมบนร่างของหลินเมิ้งหยา แย่แล้ว เหตุใดนางจึงลืมว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นคนที่ฉลาดที่สุดไปได้นะ ยิ่งไปกว่านั้น คนเหล่านี้ล้วนเป็นลูกน้องของเขา บางทีอาจจะมีคนสนิทของเขาอยู่ที่นี่
ดูเหมือนดวงนางจะตกจริงๆ แล้วสินะ เหตุใดต้องเข้ามาหาเขาในเวลานี้ด้วย?
“ซื้อ? เจ้าลองถามพวกเขาดูเถิดว่ามีใครคนไหนที่ไม่เคยได้รับความเมตตาจากข้าบ้าง เหตุใดท่านอ๋องจับข้ามาได้ นั่นก็เพราะข้ายินยอมให้เขาทำเช่นนั้น ตอนนี้ข้าอยากกลับออกไป เช่นนั้นจะมีใครเข้ามารั้งข้าได้?”
คำพูดของป๋ายหลี่อู๋เฉินทำให้หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าต้นตอของปัญหาอยู่ที่ใด
คงมิอาจปฏิเสธได้ว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นคนมีพรสวรรค์ แต่เพราะความหยิ่งทะนงทำให้เขาลืมเส้นแบ่งระหว่างคำว่าเจ้านายและลูกน้อง ส่วนหลงเทียนอวี้ เขาสามารถอดทนต่อความเย่อหยิ่งของลูกน้องได้ แต่ก็มิใช่ว่าจะต้องยอมทนจนปล่อยให้คนเหล่านี้ขึ้นมาขี่คอ
นั่นหมายความว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินมิได้หักหลังหลงเทียนอวี้ แต่เพราะอำนาจการควบคุมของเขาแข็งแกร่งเกินไปและเขาพยายามจะควบคุมหลงเทียนอวี้
นี่คือเหตุผลที่เขาถูกคุมขัง แต่ไม่ถูกประหาร
นางโง่เหลือเกิน! เหตุใดจึงมองเรื่องนี้ไม่ออกกันนะ
“หากเจ้าคิดจะไป ข้าก็ไม่คิดห้าม แต่หลงเทียนอวี้ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่นอน เจ้ารู้ความลับของเขามากมาย เขาจะยอมปล่อยเจ้าไปได้อย่างไร”
หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางสงบนิ่ง นางจะต้องยื้อเวลาเอาไว้ หา
