ยังไม่ทันที่หลินเมิ้งหยาจะเดินถึงตำหนักหยาเสวียนก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจากภายในตำหนัก
ดูเหมือนตำหนักหยาเสวียนกำลังวุ่นวายเป็นอย่างมาก
หน้าประตูตำหนักมีผอจื่อเอวกลมกลึงสองคนยืนเฝ้า ดังนั้นจึงมีคนที่สนใจใครรู้เรื่องนี้จำนวนมากถูกรั้งเอาไว้
“มัวยืนทำอะไรกันอยู่ที่นี่ ออกไปให้หมด”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเรียบ เหล่าผู้คนที่เข้ามามุงดูต่างพากันถอยออกไป
แต่พวกเขารู้ดี ที่ใดมีหลินเมิ้งหยาอยู่ ที่นั่นไม่มีทางสงบสุขอย่างแน่นอน
ในสวนของตำหนักหยาเสวียนมีคนยืนออกันเป็นจำนวนมาก มีทั้งข้าทาสที่คอยรับใช้พระสนมเต๋อเฟยและคนรับใช้ที่ไม่คุ้นหน้า หลินเมิ้งหยาสวมใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับหรูหรา อีกทั้งยังมีท่วงท่าสง่างาม ดังนั้นเหล่าคนที่ไม่รู้จักหลินเมิ้งหยาจึงพอจะเดาได้ว่านางคือชายาอวี้
เหตุเพราะใบหน้างดงามของหลินเมิ้งหยา คนเหล่านั้นจึงอยู่ในอาการตกตะลึง ก่อนจะเข้าใจได้ทันทีว่าเพราะเหตุใดอ๋องอวี้จึงไม่พึงใจเจียงหรูฉิน
จะมีคนโง่ที่ไหนทิ้งขว้างภรรยาที่งดงามขนาดนี้ไปได้
“ฮือ ฮือ ข้าไม่ได้ทำเจ้าค่ะท่านป้า ข้าถูกใส่ร้าย ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ”
ภายในห้องโถง เจียงหรูฉินร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร หากมิใช่เพราะเพิ่งถูกลากลงจากเตียงในหอนางโลมแล้วล่ะก็ ท่าทางของนางในเวลานี้คงดูน่าสงสารไม่น้อย
น่าเสียดาย คราวนี้นางคงมิอาจเอาตัวรอดได้
“หุบปาก! พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียง กระหม่อมเห็นมาเองกับตา ค
