ตระกูลของเปิ่นกงเพื่อปรึกษาเรื่องการลงโทษนาง!”
เห็นได้ชัดว่าพระสนมเต๋อเฟยไม่อยากให้หลินเมิ้งหยาได้ดูละครสนุกๆ ฟรี
ทว่าจะให้ทำเช่นไรเล่า? สุดท้ายความซวยก็ต้องตกอยู่ที่เจียงหรูฉินอยู่ดี
“ไม่ ไม่ ท่านป้า ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ”
หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกจากดวงตาของเจียงหรูฉิน
นางคิดไม่ถึงเลยว่านางจะตื่นนอนบนเตียงของคณิกาชาย
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มาลากนางลงจากเตียงยังเป็นคู่หมั้นสกุลชุ่ย
จะต้องมีคนใส่ร้ายนางอย่างแน่นอน
หันหน้าไปมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ใช่แล้ว ต้องเป็นนาง! คนที่สามารถทำเรื่องเลวทรามเช่นนี้ได้มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น
“เจ้านั่นแหละ! หลินเมิ้งหยา เจ้าเป็นคนทำร้ายข้า! เจ้าโกรธที่ข้าด่าพี่ชายของเจ้า เจ้าแค้นข้า! ใช่หรือไม่! ทั้งหมดต้องเป็นฝีมือของเจ้า! เจ้าพูดออกมาเดี๋ยวนี้นะ พูดสิ!”
เสียงแผดร้องดังขึ้น หลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้าโดยไร้ซึ่งความกระวนกระวาย แววตาเปี่ยมไปด้วยความเสียดาย
“เจียงหรูฉิน ใช่แล้ว ข้ายอมรับว่าข้าเกลียดเจ้า แต่เจ้าลองคิดดูเถิดว่าข้าเป็นคนต่ำทรามเช่นนั้นหรือ? เจ้าไม่เพียงหว่านเสน่ห์ใส่ท่านอ๋อง แต่เจ้ายังด่าว่าพี่ชายของข้า แน่นอนว่าเหตุผลเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้ข้าทำเรื่องเช่นนั้น แต่เจ้าเคยคิดดูหรือไม่ว่า หากข้าทำมันจริงๆ ข้าจะเลือกวิธีการเช่นนี้หรือ? หมู่เฟยรู้ดีที่สุด เมื่อวานหม่อมฉันแสดงท่าทีเกรี้ยว
