วามหวังเล็กน้อย ดวงตาสีดำขลับเปล่งประกาย
อ้าแขนออกแล้วโอบกอดหลินเมิ้งหยา ซุกศีรษะลงบนบ่าเล็กๆ ของนาง ก่อนจะส่งเสียงอู้อี้
“พี่สาว หากท่านอยู่ที่นี่แล้วไม่มีความสุข ข้าสามารถพาท่านกลับไปด้วยได้ ข้าสามารถ…สามารถมอบชีวิตสุขสบายที่สุดให้กับท่านได้ที่เมืองเลี่ยหยุน”
หลินเมิ้งหยาผงะ มุมปากหยักยิ้มขมขื่นเล็กน้อย
นางคิดมาตลอดว่าตนเองเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้อย่างมิดชิดแล้ว เหตุใดเสี่ยวอวี้จึงมองออกกันนะ?
“อันที่จริง ข้ามิได้มีความทุกข์แต่อย่างใด เสี่ยวอวี้ นับตั้งแต่วันที่ข้าเกิดในสกุลหลิน ชีวิตของข้าก็มิใช่ของข้าอีกต่อไป เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
คุณหนูใหญ่สกุลหลิน ชายาอวี้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด นางก็ไม่อาจใช้ชีวิตได้ตามใจปรารถนาอีกต่อไป
“แต่พี่สาว…ท่านไม่มีความสุข! ข้ามองออก หลงเทียนอวี้ปฏิบัติกับท่านไม่ดีเลยแม้แต่น้อย เขาหลอกใช้ประโยชน์จากท่าน”
เสี่ยวอวี้กอดรัดหลินเมิ้งหยาแน่น ก่อนจะส่งเสียงกร้าว
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหัวเราะ หากพูดถึงการหาผลประโยชน์ต่อกันแล้วล่ะก็ นางเองก็กำลังใช้ประโยชน์จากหลงเทียนอวี้เพื่อปกป้องบ้านสกุลหลินมิใช่หรือ?
บางทีคนในราชวงศ์ก็ล้วนเป็นเช่นนี้
“เอาล่ะ ตอนนี้ผ่านวันงานเทศกาลฤดูหนาวมาแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงวันสิ้นปี นี่เป็นปีแรกที่เจ้าจะได้อยู่ข้ามปีกับข้า หากเจ้าต้องการกินอะไร อยากได้อะไร พี่สาวคนนี้จะเติมเต็มความต้องการของเจ้าเอง”
หลินเมิ้งหยามองดูเด็กหนุ่ม เมื
