่ตาลง ราวกับว่ากำลังรับแสงเหล่านั้น
“เป็นอย่างไรบ้างคุณชายอู๋เฉิน”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้ม มองดูชายที่เนื้อตัวสกปรกตรงหน้า
นางรู้เพียงว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินหักหลังหลงเทียนอวี้จึงถูกจับตัวเอาไว้ที่นี่ ตอนที่ได้ยินข่าวนี้ นางตกตะลึงเป็นอย่างมาก
เหตุเพราะป๋ายหลี่อู๋เฉินเป็นหนึ่งในคนสนิทของหลงเทียนอวี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นคนฉลาดเฉลียวมาก ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อยที่คนอย่างเขาทรยศหักหลังหลงเทียนอวี้
สายตาของป๋ายหลี่อู๋เฉินหันมามองหลินเมิ้งหยา
หญิงสาวตรงหน้าสวมผ้าคลุมสีฟ้า ใบหน้างดงามรูปไข่ แย้มยิ้มสง่างาม ทว่าสำหรับเขามันไม่มีความหมายใดๆ
“เจ้าชนะแล้ว”
เสียงแหบพร่าฟังออกยากถูกส่งออกมา ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ราวกับว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดไปแล้ว
“พวกเรายังไม่เคยสู้กัน เช่นนั้นเจ้าตัดสินชัยชนะด้วยสิ่งใด?”
จนกระทั่งตอนนี้หลินเมิ้งหยาก็ยังไม่เข้าใจว่านางไปสร้างความขุ่นเคืองให้กับป๋ายหลี่อู๋เฉินตั้งแต่ตอนไหน
