หนอนกู่คือสัตว์มีพิษชนิดหนึ่ง
นางเป็นถึงลูกศิษย์เพียงคนเดียวของปรมาจารย์ด้านยาพิษ หากต้องมาพ่ายแพ่ให้กับคนเป็นโรคสองบุคลิกเช่นนี้คงจะต้องทำให้ท่านอาจารย์อับอายขายหน้าอย่างแน่นอน
เปิดกล่องออก หลินเมิ้งหยากลืนเม็ดยากลิ่นหอมหวานเข้าไปในปาก
แหวะ….คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น คิดไม่ถึงเลยว่ายาของท่านอาจารย์จะขมปี๋ขนาดนี้
“เจ้าฉลาดใช้ได้เลยนี่ คิดจะเอาตัวรอดอย่างนั้นหรือ? แล้วพวกคนที่อยู่รอบตัวเจ้าเล่า? เช่นนั้นจงกลายมาเป็นอาหารของลูกๆ สุดที่รักของข้าเถิด”
หนอนกู่คืบคลานจากพื้นดิน หลินเมิ้งหยาหงายฝ่ามือขึ้นก่อนจะใช้มีดกรีดลงไป
กลิ่นหอมหวานคละเคล้าอยู่ในโลหิตสีแดงสด ก่อนกลิ่นเหล่านั้นจะฟุ้งกระจายอบอวลอยู่ในอากาศ
ความเจ็บปวดทำให้หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วแน่น ทั้งหมดต้องโทษท่านอาจารย์ที่คิดค้นยาซึ่งจะแสดงผลสัมฤทธิ์ออกมาได้ก็ต่อเมื่อตัวยาผสมกับเลือดของนางเท่านั้น
“จี๊ด จี๊ด” เสียงดังขึ้น กลิ่นหอมหวานค่อยๆ อ่อนลง
โชคดีที่คนของหลินเมิ้งหยาค่อนข้างน้อย ดังนั้นนางจึงสามารปกป้องพวกเขาได้ คิดไม่ถึงเลยว่ายาของท่านอาจารย์จะออกฤทธิ์ดีขนาดนี้
“เกิดอะไรขึ้น? นี่มันกลิ่นอะไร?”
ซินชิงขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังประหลาดใจที่ลูกรักของนางถูกหลินเมิ้งหยาควบคุมเอาไว้ได้
“ยังมีเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้อีกมาก ขอเพียงข้ายังอยู่ เจ้าอย่าหวังว่าจะทำร้ายพวกเขาได้”
เลือดรินไหล กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจ
ขยับเข้าไปใกล้หนอน
