กู่ที่มีท่าทางเหมือนกำลังมึนเมา หลงทิศทางหยุดอยู่ที่จุดหนึ่ง ราวกับแมลงมีพิษเหล่านี้รู้ว่าด้านนอกเต็มไปด้วยอันตราย ดังนั้นพวกมันจึงขดตัวอยู่แต่ภายใน
“น่าสนใจดีนี่? ดูเหมือนเจ้าจะมียาดี”
แสยะยิ้มประหลาดใจ จู่ๆ ซินชิงเปลี่ยนวิธีเขย่าระฆัง แมลงสีเหลืองทองบินออกจากแขนเสื้อของนาง
“หึ่ง หึ่ง” เสียงดังขึ้น พวกมันเมินเฉยต่อกลิ่นหอมของหลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เข้าไปเกาะตัวนาง แต่กลับเลือกเกาะที่ร่างขององครักษ์สองคน
“ระวัง” ขณะที่หลินเมิ้งหยาคิดจะร้องเตือน แมลงเหล่านั้นก็บินไปเกาะที่ลำคอขององครักษ์ทั้งสองแล้ว ราวกับพวกเขาได้รับความเจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก ใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะแข็งทื่อ
“นี่คือแมลงคงซิน ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้ายังมีเลือดให้ไหลอีกมากขนาดไหน”
ซินชิงแสดงท่าทีลำพองใจ ดูเหมือนกลิ่นหอมของยาเหล่านั้นจะควบคุมหนอนกู่สุดที่รักของตนเองเอาไว้ได้ แต่แมลงคงซินมักเคยชินกับการเร้นกายในร่างของมนุษย์ ต่อให้กลิ่นยาของหลินเมิ้งหยาจะหอมมากขนาดไหน แต่ก็ไม่มีทางไล่แมลงเหล่านั้นไปได้
ชายร่างกำยำทั้งสองจับดาบในมือแน่น พวกเขาเดินมาทางตำแหน่งที่หลินเมิ้งหยายืนอยู่ แต่เพราะร่างกายของพวกเขาถูกพิษในร่างแพร่กระจาย ดังนั้นท่วงท่าการเดินจึงแข็งทื่อ
หลินเมิ้งหยารีบหลบตามสัญชาตญาณ
หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะต้องถูกบั่นคอเป็นแน่ พวกคนที่กำลังหวังพึ่งนางทางด้านหลังเริ่มขยับเท้าถอยหลังตามนาง
ยาหอมที่เค
