ะยอมตายที่นี่เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว พวกเจ้าคิดว่าคุ้มค่าแล้วหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามิได้หันหน้าไปพูด ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับฝังลึกในหัวใจของพวกเขา
ในสนามรบ พวกเขาติดตามท่านแม่ทัพและรองแม่ทัพบุกโจมตีเข่นฆ่าศัตรูไปอย่างมากมายโดยไม่คิดเสียดายชีวิต
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาติดอยู่ที่นี่
“ช่วยไม่ได้ พวกเจ้าจงช่วยข้าดูแลนาง ข้าจะไปจัดการพวกหนอนกู่”
ท่ามกลางความมืด หลินเมิ้งหยาได้เห็นหัวคนเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ บางทีอาจเป็นคนของจวนอวี้หรือไม่ก็สกุลหลิน
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร พวกเขาอาจถูกหนอนกู่ทำร้ายเอาได้
หยิบกระเป๋าหนังออกจากเอว เปิดกล่องหยิบเข็มเล็กๆ ขึ้นมาหนึ่งเล่ม นี่คือเข็มที่ป๋ายหลี่รุ่ยทำขึ้นเพื่อนางโดยเฉพาะ
หลินเมิ้งหยาถือเข็มเงินเอาไว้ในมือ ก่อนจะฝังลงไปในจุดฝังเข็มของตนเอง กลิ่นยาหอมที่เคยจางลงพลันเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง ทว่าคิ้วของหลินเมิ้งหยากลับขมวดเข้าหากันแน่น
ไม่รู้ว่านางหยิบขวดหยกออกมาตั้งแต่ตอนไหน หลินเมิ้งหยาเทลงตรงหน้าของตนเอง กลิ่นเหม็นตลบอบอวลผสมผสานกับกลิ่นยาหอมฉุนจนคนที่ได้กลิ่นต่างรู้สึกพะอืดพะอม
ราวกับหนอนกู่กำลังคุ้มคลั่ง พวกมันเปลี่ยนเป้าหมายมาทางหลินเมิ้งหยา
ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก แม้แต่ซินชิงเองก็หยุดโจมตีชิงหูแล้วหันไปมองหลินเมิ้งหยา
หรือนางจะยอมตาย?
“เข้ามา จะได้เห็นดีกันว่าใครแพ้ใครชนะ”
หนอนกู่ทั้งหมดบินเข้าไปหานาง ทันใดนั้นหนอนกู่ก็เข้าไปทับถมร่างของหลินเมิ้งห
