ยาไว้
“นายหญิง!”
ป๋ายซูส่งเสียงแผดร้องอย่างสิ้นหวัง นางรู้จักหนอนกู่เหล่านี้ดี พวกมันทำร้ายคนไปอย่างมากมาย หยดน้ำตารินไหล คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่นายหญิงก็…
ราวกับคนหัวใจแหลกสลาย จู่ๆ กลิ่นชวนคลื่นเหียนในอากาศกลับยิ่งรุนแรงมากขึ้น
สายตาของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความสงสัย กลิ่นนี้มาจากที่ใด?
จู่ๆ ลำตัวของหนอนกู่ที่เคยเป็นสีส้มกลับกลายเป็นสีแดงเพลิง
ขณะเดียวกัน กลิ่นเหม็นไหม้ตลบอบอวลออกมา ที่แท้หนอนกู่ก็กลายเป็นเชื้อเพลิงไปแล้ว
“ไม่ ทำไมข้าจึงเก็บกลับมาไม่ได้” ซินชิงตะคอก นางคิดอยากเก็บหนอนกู่กลับมา แต่กลับพบว่ามันไม่ได้ผล
เวลาเพียงไม่นาน หนอนกู่ที่เคยอยู่รวมกันถูกเผาจนกลายเป็นตอตะโก ส่วนพวกหนอนกู่ที่เหลือก็ไม่ตกอยู่ในการควบคุมอีกต่อไป พวกมันพากันพุ่งเข้าหากองไฟ
“แปลกใจใช่หรือไม่ นี่เป็นวิชาแพทย์พิษที่ท่านอาจารย์สอนข้า อีกไม่นานพวกแมลงสุดที่รักของเจ้าก็จะถูกข้าเผาตายจนหมด”
เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเมิ้งหยาที่ตกอยู่ในวงล้อมของหนอนกู่จะโผล่ออกมาจากกองหิมะเหมือนคนไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
เสื้อคลุมถูกนางใช้เป็นเชื้อเพลิงในการจุดไฟ เส้นผมสีดำขลับตกลงอยู่ทางด้านหลังอย่างยุ่งเหยิง ใบหน้าสีขาวนวลราวกับหิมะกระตุกยิ้ม
“นังแพศยา! จงคืนหนอนกู่ของข้ามาเดี๋ยวนี้”
นี่หาใช่บทสรุปที่ซินชิงคิดเอาไว้ ไม่ว่านางจะสั่นระฆังถี่สักเพียงไหน ทว่าหนอนกู่เหล่านั้นกลับยังคงแย่งกันกระโดดเข้าหากองไฟ
“เจ
