้าเด็กน้อย ระวัง!”
ชิงหูรู้สึกเกลียดชังคนที่จะว่าชายก็ไม่ใช่จะว่าหญิงก็ไม่เชิงตรงหน้านานแล้ว แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกเกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย ใบหน้ายังคงแย้มยิ้มงดงาม
“ฆ่าข้าเหรอ? เจ้าเก่งพอที่จะฆ่าข้าได้อย่างนั้นหรือ? หนอนกู่เป็นอาวุธสังหารชั้นดี ข้าเดาว่าในระฆังของเจ้าจะต้องมีพญาหนอนกู่อยู่ในนั้นแน่ แต่น่าเสียดาย หนอนกู่เหล่านี้ถูกข้าควบคุมเอาไว้ด้วยพิษจนหมดสิ้น ฉะนั้นเจ้าที่เป็นเจ้าของเองก็ย่อมโดนแว้งกัดใช่หรือไม่?”
