บนต้นไม้ที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวมีศพคนถูกแขวนอยู่หลายร่าง เมื่อสายลมหนาวพัดกระทบร่างไร้ลมหายใจซึ่งแข็งทื่อไปแล้วเหล่านั้น ร่างของพวกเขาก็กวัดแกว่งเบาๆ ตามแรงลม
มือทั้งสองข้างของหลินเมิ้งหยาแข็งทื่อ แต่ถึงกระนั้นก็พยายามดึงมือของชิงหูออกจากดวงตา สายตาเด็ดเดี่ยวของนางเพ่งตรงไปด้านหน้า
ดูเหมือนจะมีทั้งหมดห้าร่าง ทั้งชายและหญิง ทั้งแก่และเด็ก ทว่าแขน ขา ศีรษะของพวกเขาล้วนถูกตัดทิ้ง
เลือดที่ยังไม่แข็งตัวไหลหยดแหมะๆ ลงพื้น ย้อมพื้นถนนสีขาวที่ถูกหิมะทับถมจนกลายเป็นสีแดงฉาน
ศีรษะที่ถูกตัดแข็งทื่อ ทว่าดวงตากลับเบิกโพลง
“อย่าให้ป๋ายซูเห็นเด็ดขาด อาจมีคนรู้จักของนาง”
แม้จะเคยเห็นศพมามากมายหลายรูปแบบ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นวิธีการสังหารอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต
นางไม่เคยเห็นหน้าคนเหล่านี้มาก่อน แต่นางจำได้ถึงสิ่งที่ชิงหูเคยบอกนาง คนที่คอยปกป้องเสี่ยวอวี้ล้วนมีป้ายหยกของเมืองเลี่ยหยุนตี้
สิ่งที่สามารถพิสูจน์ตัวตนของพวกเขาได้คือป้ายหยกซึ่งห้อยอยู่บนคอของศพแรก จู่ๆ หัวใจของหลินเมิ้งหยาก็รู้สึกเย็นเฉียบ พวกเขาล้วนเป็นคนของเสี่ยวอวี้ หากพวกเขาตายไป เช่นนั้นเสี่ยวอวี้จะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?
“เสี่ยวอวี้! ชิงหู เจ้ารีบกลับไปคุ้มครองเสี่ยวอวี้ การตายของคนเหล่านี้อเนจอนาถเหลือเกิน ข้ากลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับเสี่ยวอวี้ เจ้าช่วยเข้าไปดูหน่อยได้หรือไม่?”
มองสายตากระวนกระวายของหลินเมิ้งหยา
