ชิงหูโอบร่างของนางเอาไว้ในอ้อมกอด เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวจากร่างกายของนาง หลินเมิ้งหยากำลังหวาดกลัว นับตั้งแต่วันที่เยว่ถิงตายจากไป นางยิ่งกลัวว่าคนข้างกายนางจะจากไปกะทันหันเช่นเดียวกัน
“อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่นี่ วางใจเถิด เสี่ยวอวี้จะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน คนพวกนี้หาใช่องครักษ์ประจำตัวเขา เจ้าอย่าลืมว่าเสี่ยวอวี้อยู่ในจวนอวี้ แม้ซินหลีจะเก่งกาจ แต่เขาไม่กล้าเปิดศึกโจมตีจวนอวี้อย่างแน่นอน”
คำพูดของชิงหูปลอบประโลมหลินเมิ้งหยาได้เป็นอย่างดี
เขาพูดถูก หากดูจากฐานะและตำแหน่งของหลงเทียนอวี้ ซินหลีจะต้องไม่กล้าล้ำเส้นเข้าไปแตะต้องอย่างแน่นอน แต่ภาพตรงหน้าของนางน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
หรือซินหลีจะกำลังเตือนนาง? หรือเสี่ยวอวี้ไปทำอะไรให้คุณชายผู้มากับดอกไม้ผู้นั้นโกรธเคือง?
“ท่านอาจารย์!” จู่ๆ เสียงกรีดร้องราวกับหัวใจถูกฉีกดังขึ้น หลินเมิ้งหยาหันหลังกลับไป ก่อนจะได้เห็นใบหน้าเจ็บปวดของป๋ายซู
“ไม่! ใครฆ่าท่าน! ใคร?”
ป๋ายซูรีบวิ่งเข้าไป ก่อนจะล้มลงบนหิมะ
หญิงสาวด้านหลังอีกสามคนคิดจะเข้าไปพยุงนาง แต่กลับถูกนางสะบัดออก ย่ำเท้าเข้าไปใกล้ร่างของคนซึ่งดูมีอายุมากที่สุด กอดศพแข็งทื่อไร้แขนขาของเขาเอาไว้ ก่อนจะส่งเสียงร้องไห้ประหนึ่งคนกำลังจะขาดใจ
“ท่านอาจารย์ ใครฆ่าท่าน! ท่านอาจารย์!”
ทั้งร้องไห้ ทั้งตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงร้องไห้ของป๋ายซูและกลิ่นคาวเลือดที่ส่งมาจากหิมะสีแดงฉานทำให้บรร
