ฮ่องเต้ได้เพราะฮองเฮาสั่งห้ามเอาไว้
แม้พวกเขาจะยังสามารถโต้แย้งกับฮองเฮาและไท่จื่อได้ แต่หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกับฮ่องเต้แล้วล่ะก็ เกรงว่าทั้งเจียงซานคงจะสั่นสะเทือน
“เจ้ากลับไปก่อนเถิด พ่อต้องใช้เวลาในการไตร่ตรองเรื่องนี้ จงจำเอาไว้ให้ดี อย่าได้หุนหันพลันแล่นเป็นอันขาด หากจะต้องส่งเจ้าเข้าวังจริง เช่นนั้นเราต้องวางแผนให้รอบคอบ”
หลินมู่จือมิอาจเปลี่ยนแปลงความคิดของลูกสาวตนเองได้ สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้สกุลหลินทำตัวเป็นกลางไม่ได้อีกต่อไป
“เจ้าค่ะ ลูกขอตัวกลับก่อน ท่านพ่อและท่านพี่รีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาไม่คิดบีบบังคับพ่อของตนเอง พวกนางยังคงเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน แตกต่างจากพวกท่านพ่อที่มีความคิดความอ่านรอบคอบ ส่วนเรื่องที่ว่าจะได้เข้าวังและได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ รวมถึงเรื่องที่ต้องหลีกเลี่ยงฮองเฮา จำเป็นต้องให้ท่านพ่อวางแผนอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เหตุเพราะตนเองมีฐานะเป็นถึงชายาอวี้ ดังนั้นนางจึงมิอาจอยู่จวนหลังนี้ตามอำเภอใจได้อีกต่อไป
ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หิมะเริ่มโปรยปรายลงจากท้องฟ้า
นั่งอยู่ภายในรถม้า หลินเมิ้งหยายืนยันหนักแน่นเพื่อไม่ให้หลินหนานเซิงที่ยังบาดเจ็บอยู่ออกมาส่ง แต่เพราะท่านพ่อยังรู้สึกกังวล ดังนั้นจึงส่งคนของกองทัพมาคุ้มครองนางระหว่างกลับจวน
“ป๋ายจื่อ เจ้ายังจำสมัยเด็กได้หรือไม่? ทุกครั้งที่หิมะตก พวกเรามักออกมานอนเกลือกกลิ้งเล่นหิมะด้ว
