้งแรกที่ท่านพ่อเล่าเรื่องราวความรักระหว่างเขากับท่านแม่
ราวกับตกอยู่ในภวังค์ หวนนึกถึงภาพความทรงจำอันสวยงามในเวลานั้น ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมอยู่เสมอพลันอ่อนโยนลง หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นี่จะต้องเป็นสิ่งที่ใครต่อใครเรียกว่าความอ่อนโยนของผู้ชายอย่างแน่นอน
แม้ว่าท่านพ่อจะแสดงท่าทางเคร่งขรึมอยู่เสมอ แต่อันที่จริง หัวใจของเขาอ่อนโยนยิ่งนัก
คงไม่มีใครคาดคิดว่าหลังจากที่ท่านแม่ตายไปสองสามปี ท่านพ่อจะเป็นผู้เลี้ยงดูนางเพียงคนเดียว
จนกระทั่งตอนนี้นางก็ยังนึกภาพท่านแม่ทัพที่มักเหวี่ยงดาบฟาดฟันศัตรูในสนามรบเลี้ยงดูลูกสาวตัวน้อยๆ เพียงคนเดียวไม่ออก
“ตอนนั้นแม่ของเจ้าได้ชื่อว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของแถบชายแดน นางทั้งงดงาม เฉลียวฉลาด อีกทั้งยังใจดีมีเมตตา ทั้งที่ถูกรองแม่ทัพของพ่อลักพาตัวมา แต่นางกลับทำเพียงดุด่าสั่งสอนเขาเท่านั้น พวกเจ้านึกภาพออกหรือไม่? ทุกคนในค่ายทหารล้วนเดินตามวอแวแม่ของเจ้าทุกครั้งที่ได้เจอ ตอนนั้นพ่อรู้สึกทรมานเหลือเกิน”
แย้มยิ้มกว้าง ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลินเมิ้งหยาและหลินหนานเซิงสบตากัน ก่อนจะแสดงท่าทางเสียดาย
หากท่านแม่ยังอยู่ ท่านพ่อคงจะเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดบนโลกใบนี้
“ดูเถิด ข้าแก่มากแล้ว พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้”
