หลินเมิ้งหยารีบลุกขึ้น
สวรรค์โปรด เหตุใดพวกเขาจึงต่อยตีกันเล่า?
“รีบไปดูเร็วเข้าว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดท่านอ๋องจึงต่อยตีกับท่านพี่เล่า? หลงเทียนอวี้! พี่ชายข้ากำลังได้รับบาดเจ็บนะ! หากเจ้ากล้าทำร้ายเขา เจ้ากับข้าได้เห็นดีกันแน่!”
หลินเมิ้งหยาร้องตะโกนขึ้นไปบนชั้นสองอย่างลืมตัว หัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว เขารีบคลายมือออกจากตัวหลินหนานเซิง
“ฮึ…ฮึ…เชื่องใช้ได้เลยนี่! แค่น้องสาวข้าบอกให้ปล่อย เจ้าก็ปล่อยทันที”
หลินหนานเซิงทรุดตัวลงกับพื้นพลางหอบหายใจ
เหตุเพราะการต่อสู้เมื่อครู่ โทสะในใจของหลินหนานเซิงจึงคลายลง
“ข้า…ก็แค่ไม่อยากทำให้อาการของเจ้าหนักขึ้นเท่านั้น”
เป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้พูดไม่ตรงกับใจ แม้แต่เขาเองก็ตกตะลึง เหตุเพราะเสียงของหลินเมิ้งหยา เขาจึงปล่อยมือในทันที ราวกับว่าไม่จำเป็นต้องฉุกคิดเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
หลังจากควบคุมลมหายใจให้กลับมาสมดุลได้แล้ว ในที่สุดหลินหนานเซิงก็สงบลง
คนรักของเขาจากไปแล้ว ในเวลานี้เขาไม่ต่างอะไรจากคนตายทั้งเป็น แต่ถึงกระนั้นเขาต้องแก้แค้นให้เยว่ถิงก่อน อีกทั้งร่างกายของน้องสาวตนเองยัง…?
หลินหนานเซิงหันไปมองหลงเทียนอวี้ เมื่อครู่เขาบอกว่าหัวใจของนางเสียหายหนัก ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
“สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรกับน้องสาวของข้า?”
หลงเทียนอวี้ชะงัก ก่อนจะเอ่ยตอบ
“ตอนที่คุณหนูเยว่จาก
