ไป ความเสียใจทำให้หัวใจของนางได้รับความเสียหายหนัก ตอนนั้นนางเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด นานมากกว่าจะกลับมาเป็นปกติ ทว่าหากนางทำงานหนักจนเกินไป นางจะไม่สบาย”
นี่คือสิ่งที่หลงเทียนอวี้กังวลที่สุด ไท่อีเคยบอกกับเขาว่าหลินเมิ้งหยาห้ามทำงานหนักหรือเสียใจจนเกินไป
หากคราวนี้ไม่อาจช่วยหลินหนานเซิงเอาไว้ได้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะเสียใจขนาดไหน
“ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้า หากข้าตัดสินใจเร็วกว่านี้ หากข้าพาน้องสาวไปด้วย หากข้าแต่งงานกับเยว่ถิงให้เร็วกว่านี้ เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น เสี่ยวหยาจะต้องโทษตัวเองที่ไม่ได้ปกป้องเยว่ถิงให้ดีอย่างแน่นอน ข้าจะโทษเด็กโง่คนนี้ได้อย่างไร”
มุมปากของหลินหนานเซิงเหยียดยิ้มขมขื่น
ใช่ว่าเขาไม่ชอบเยว่ถิง เขาเพียงแค่คิดว่านางเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อม ดังนั้นเขาควรทำตนเองให้ประสบความสำเร็จก่อนจึงจะขอนางแต่งงานได้
เขาอยากให้นางกลายเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุด น่าเสียดาย สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการแยกจากกันตลอดกาล
หลงเทียนอวี้สงสัยเล็กน้อย เหตุใดคนสกุลหลินจึงไม่คิดโยนความผิดให้แก่กัน?
เท่าที่เขาจำความได้ องค์ชายอย่างพวกเขาถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน
หากเกิดปัญหาขึ้นมา พวกเขาจะรีบโยนความผิดให้อีกฝ่ายทันที แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วก็หนีไม่พ้นการลงโทษจากเสด็จพ่อและท่านอาจารย์
แต่สกุลหลินกลับต่างออกไป เมื่อเกิดปัญหาขึ้น พวกเขาล้วนหาข้อผิดพลาดจากตัวเองก่อน หลงเทียนอวี้คร
