ุ่นคิด บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลให้สกุลหลินรุ่งเรืองมาจนบัดนี้
“ในเมื่อเจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว เช่นนั้นก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านเถิด คนในวังเห็นเจ้ากับฉินมั่วไปปรากฏตัวที่ตำหนักเจาเหอ แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจัดการคนเหล่านั้นไปแล้ว ถึงอย่างไรข้ากับเมิ้งหยาก็ต้องขอบคุณเจ้ามาก”
หลงเทียนอวี้จัดแต่งเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อย หากมิใช่เพราะเขาแอบจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างลับๆ ป่านนี้หลินหนานเซิงและฉินมั่วจะต้องอยู่อย่างไม่เป็นสุขแน่นอน
ทิ้งหลินหนานเซิงไว้ในห้องเพียงคนเดียว หลงเทียนอวี้เปิดประตู ก่อนจะเดินลงบันได
คาดว่าสิ่งที่หลินหนานเซิงต้องการมากที่สุดในเวลานี้คือการครุ่นคิดเงียบๆ เพียงลำพัง
“เป็นอย่างไรบ้าง? พระองค์ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง หลินเมิ้งหยารีบพุ่งตัวเข้าไปหา ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ขาวซีด บางทีการต่อสู้ระหว่างเขากับหลินหนานเซิงเมื่อครู่อาจทำให้นางตื่นตระหนกเป็นแน่
“ข้าไม่เป็นไร พี่ชายของเจ้าปลอดภัยแล้ว เมื่อครู่…เมื่อครู่เป็นเพียงวิธีการรักษาเขาแต่เพียงเท่านั้น”
จ้องมุมปากของหลงเทียนอวี้ที่เริ่มบวมเล็กน้อย มีเพียงผีสางเท่านั้นที่จะเชื่อว่าเขากำลังรักษาพี่ชายตนเอง
“พระองค์นี่จริงๆ เลย ยอมพี่ชายหม่อมฉันสักหน่อยจะเป็นไรไป? ตอนนี้เขากำลังได้รับบาดเจ็บจึงทำเรื่องขาดสติไปบ้าง พระองค์อดทนหน่อยได้หรือไม่เพคะ?”
มองดูนางที่ส่งเสียงบ่นกระปอดกระแปดระคนขอร้อง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื
