่อไหร่ที่หัวใจของเขารู้สึกอ่อนยวบลงเพียงเพราะได้ยินเสียงอ่อนหวานของนาง
“อืม”
ตอบเพียงสั้นๆ ทว่ากลับมีความหมายมากมาย
มองดูดวงตาคมกริบที่ไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อน อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกไม่คุ้นชิน หลุบตาก้มหน้าลงมองกระโปรงของตนเอง
“ท่านพี่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่หรือไม่เพคะ? หม่อมฉันขอไปดูเขาหน่อย จริงสิเพคะท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าพระองค์สนิทกับท่านอ๋องฉงซานและท่านอ๋องหลีซานหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามีแผนในใจ หากนางได้รับการช่วยเหลือจากท่านอ๋องทั้งสองพระองค์เพื่อเข้าไปในวังหลวง เรื่องนี้จะต้องราบรื่นอย่างแน่นอน
ต่อให้ฮองเฮาจะมีอำนาจเช่นไร แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นคนที่มาจากสกุลอื่น เรื่องบางเรื่องจำต้องให้ญาติสนิทเป็นผู้ตัดสินใจ
“พวกเขา?…ข้ามิได้สนิทสนมกับพวกเขาเป็นพิเศษ แต่ได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นมิตรกับเสด็จพ่อ ทว่าหลังจากที่เสด็จพ่อขึ้นครองบัลลังก์ พวกเขาก็ขอกลับไปยังบ้านเกิดของตนเอง หากไม่มีกิจสำคัญอันใด พวกเสด็จอาไม่มีทางเข้าวังหลวงโดยเด็ดขาด แต่ถึงกระนั้นเสด็จพ่อก็เชื่อใจพวกเขามาก หากพวกเขายังอยู่ ฮองเฮาก็มิอาจใช้มือเพียงข้างเดียวบังท้องฟ้าเอาไว้ได้”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า นางเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้
ท่านอ๋องทั้งสองล้วนเป็นคนฉลาดเฉลียว หากพวกเขายังอยู่ในวังหลวงหลังจากที่ฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ เช่นนั้นอาจเกิดเหตุการณ์ที่ว่ามีอำนาจสูงกลบนายก็เป็นได้ การถอนตัวออกไปหาใช่เพียงการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างพี่น
