บว่าต้องการจะโอบกอดร่างบางของหลินเมิ้งหยาเหมือนครั้นยังเยาว์
“ขอโทษ ทั้งที่เป็นความผิดของข้า แต่ข้ากลับปล่อยให้เจ้าแบกรับความเจ็บปวด ขอโทษนะเสี่ยวหยาของพี่”
หยดน้ำตาอุ่นๆ กระทบลงบนผิวหนังของหลินเมิ้งหยา ระหว่างพวกเขาสองพี่น้องมิจำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมามากมาย
ราวกับว่าได้ย้อนกลับไปสมัยเด็ก หลินเมิ้งหยามักเอื้อมมือไปตบบ่าของพี่ชายเบาๆ ก่อนที่จะส่งเสียงปลอบโยน
“ไม่เป็นเจ้าค่ะ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว จะต้องดีขึ้น ต่อจากนี้ไปจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”
พี่น้องทั้งสองได้รับการอารักขาจากหลินขุยกลับมายังจวนเจิ้นหนานโหว รองแม่ทัพของหลินมู่จือเดาเอาไว้แล้วว่าทั้งสองจะต้องกลับมาพร้อมกัน ฉะนั้นเขาจึงรอที่หน้าประตูบ้านเงียบๆ
“คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ ท่านแม่ทัพรอพวกท่านอยู่ในห้องอ่านหนังสือขอรับ”
สองพี่น้องสบตากัน ก่อนจะเดินไปยังห้องอ่านหนังสือ
แสงสีเหลืองอ่อนจากเปลวเทียนส่องสว่างในห้องอ่านหนังสืออันมืดมิด
หลินมู่จือนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ อ่านเอกสารทางการทหาร แม้สีหน้าท่าทางจะสงบนิ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาอ่านเอกสารหน้านั้นนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม
“ท่านพ่อ”
เสียงของหลินเมิ้งหยาดังขึ้น ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะเงยหน้า เมื่อเห็นลูกทั้งสองยืนอยู่ในห้องอย่างปลอดภัย เขาจึงถอนหายใจเบาๆ
“กลับมาแล้วสินะ นั่งลงเถิด พ่อมีเรื่องอยากพูดกับพวกเจ้า”
มองดูลูกชายลูกสาวที่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างว่านอนสอนง่า
